သရဲဖမ္းသည့္ဂိမ္း စာစု (၂)

က်ေနာ္တို႕ မေၾကာက္ၾကတာမွန္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ေျမမဟုတ္တာေၾကာင့္ အေျခအေနကိုေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါသည္။ ညေရာက္ရင္ဘာမ်ားျဖစ္ၾကမလဲလို႕ေပါ့။ တကယ္လုိ႕မွ မထူးျခားခဲ့ရင္လည္း ကိုယ့္ပါသာကိုယ္ေခၚဖို႕အစီအစဥ္ရွိၾကျပီးသားျဖစ္သည္။ ညေရာက္လွ်င္ျဖင့္ တကယ္သရဲရွိသည္မွန္လွ်င္ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားျဖစ္ရပ္မ်ားျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟုထင္ထားသည္။ တကယ္သာမရွိခဲ့လွ်င္ျဖင့္ ထုိကဲ့သို႕ျဖစ္မလာဟုထင္ထားခဲ့သည္။

သို႕ေသာ္ကံတရားသည္ က်ေနာ္တို႕ဘက္ပါသည္လား တကယ္ပဲမရွိသည္လားေတာ့မသိ။
ညေ၇ာက္ေတ့ာဘာမွေတာ့ထူးျခားမလာ။ လင္း၀ွက္ေတြကေတာ့ပ်ံၾကသည္။ ေခြးေတြကလည္းဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူၾကသည္ကိုၾကားရသည္။ သို႕ေသာ္လညး္ က်ေနာ္တို႕က ထူးျခားမႈျဖစ္မလားေတာ့မေနႏုိင္။ ကုိယ့္ပါသာကိုယ္သာ ေခၚၾကသည္။ သို႕မွသာက်ေနာ္တို႕အတြက္ ထူးျခားမႈရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ေပတကား။ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူေတြအကုန္စုလိုက္တယ္။ သရဲေခၚၾကဖို႕ေလ။ က်ေနာ္က ဒီကိုမလာခင္ကတည္းက စာအုပ္ေတြဖတ္ထားျပီးသားပါ ။ သရဲဘယ္လိုေခၚ ဘယ္လိုပုိ႕၊ က်ေနာ္တုိ႕လုပ္ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ တစ္ခါမွထူထူးဆန္းဆနး္မျဖစ္ဖူးသည္ေၾကာင့္ ဒီကိုလာျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း လိုရမရ အေဆာင္ေလးေတြေတာ့ပါလာပါ၏။
ေအာက္ထပ္ကိုလူေတြအားလံဳးေခၚလုိက္သည္။ လူခုနစ္ေယာက္လံဳးေရာက္လာသည္။ ဘယ္လိုစမလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကနညး္လမ္းေျပာပါသည္။

အရင္ဆံုး ငွက္ေပ်ာရြက္တစ္ရြက္ကိုရွာ။ အိမ္ေနာက္ဖက္တြင္ငွက္ေပ်ာေတာရွိတာေၾကာင့္ ငွက္ေပ်ာရြက္ အလြယ္တကူရသည္။ ထိုငွက္ေပ်ာရြက္ေပၚတြင္ အသင့္ပါလာေသာထမင္းျဖဴကုိထည့္သည္။ ထုိထမင္းျဖဴ၏အေပၚမွ အသားဟင္းထားသည္။ ထုိအသားဟင္းႏွင့္ ထမင္းအထည့္ထားေသာငွက္ေပ်ာရြက္ ေပၚတြင္ ကြမ္းသီးသံုးလံုးတင္သည္။ ေနာက္ ထမင္းေအာက္တြင္ ဆားျဖဴထည့္သည္။ ဟင္းမ်ားေပၚတြင္မွ အလံျဖဴတစ္ေခ်ာင္းစုိက္ထား၏။ ထို႕ျပင္ ေဘးနားတြင္ မေကာင္းဆိုး၀ါးဆိုတာၾကီးကိုျမင္ႏိုင္ဖိဳ႕ မွန္တစ္ခ်ပ္လည္းေထာင္ထားပါေသးသည္။ က်ေနာ္တို႕အုပ္စုကေတာ့15ေပအကြာကေနၾကည့္သည္။ အိမ္ေရွ႕ရွိေက်ာက္ခတ္ပင္ေနာက္ကေနကြယ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုေက်ာက္ခတ္ပင္ႏွင့္အိမ္ကလည္းသိပ္ မကြာ။

ညသည္ကား ေမွာင္မိုက္လြနး္ပါဘိ၏။ ည၏တိတ္ဆိတ္မႈသည္ လကြယ္ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပိုလုိ႕ပင္ ေျခာက္ျခားေစသည္။ ထုိေျခာက္ျခားမႈကို ရြာတြင္းမွေခြးေဟာင္သံမ်ားကပိုျပီး အသက္သြင္းေပးေနေလေတာ့သည္။ ထုိတိတ္ဆိတ္မႈေအာက္မွ မေၾကာက္ရြံ႕ၾကေသာက်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕လညး္ စတင္ေၾကာက္ရြံ႕စျပဳလာၾကသည္။

မွန္ထဲမွ အမည္းရိပ္ၾကီးတစ္ခုသည္ လွ်ပ္ခနဲေပၚလာသည္။ ထုိအမည္းရိပ္ၾကီးကုိအားလံုးသတိထားျပီးၾကည့္ၾက၏။ ထုိအရိပ္ၾကီးမွာ တေျဖးေျဖးပင္ ပိုလို႕ထင္ရွားလာပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ပင္တူလြန္းလွသည္။ မ်က္လံုးနီနီၾကီးမ်ားသည္လည္း တေျဖးေျဖးထင္ရွားလာသည္။ ထိုထင္ရွားလာေသာမ်က္လံဳးပိုင္ရွင္၏ ကိုယ္သည္ အေမြးအမွ်င္မ်ားျဖင့္ ဖံုးထားသည္ေၾကာင့္လူ၀ံတစ္ေကာင္လားထင္ရသည္။ အစားမ်ားကိုပလုပ္ပေလာင္းစားေနေသာ ထိုလူ၏ပါးစပ္မ်ားသည္ အစြယ္မ်ားပင္ထြက္လာသလိုလို။

က်ေနာ္တို႕ထဲမွ နည္းနညး္ေၾကာက္တတ္သည့္ ျမတ္သူက ေအာ္လိုက္ပါသည္။ ေအာ္လိုက္သည္ ဆိုေသာ္လည္း က်ယ္က်ယ္ၾကီးေအာ္လုိက္တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္။ အနည္းငယ္အံ့ၾသဟန္ျဖင့္ ထြက္ေပၚလာသည့္အာေမဋိတ္ေလသံျဖစ္သည္။။ထိုေလသံေၾကာင္ထင္ပါသည္။ ထိုအေကာင္ၾကီး က်ေနာ္တို႕ဘက္ကိုလွည့္လာတာကိုက်ေနာ္တို႕သိသိသာျမင္သည္။ ထိုအေကာင္ၾကီး တကယ္ေျပးလာေနမွန္းသိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ရဲတုိက္ၾကီးႏွင့္တူသည့္ အိမ္အိုၾကီးထဲသို႕ေျပးပါေတာ့သည္။ ထိုအိမ္အုိၾကီးထဲသို႕ေ၇ာက္လွ်င္ ထိုအေကာင္ၾကီးမွလည္း တေျဖးတေျဖးမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ပင္ျမင္ရလာသည္။ က်ေနာ္လြယ္အိတ္ထဲတြင္အသင့္ပါလာသည့္ ပရိတ္ေရႏွင့္ပတ္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္မူကား မေၾကာက္။ ျမတ္သူနားေတာ့သူမသြားရဲ။

“ပရိတ္ေရေတြက ငါမွားေသာက္ျပစ္လိုက္တာကုန္ျပီ”

ျမတ္သူကေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕ႏွင့္ေျပာသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အျဖဴ၇ိပ္မ်ားလည္း တစ္စထက္တစ္စ မ်ားလာေလျပီ။ အိမ္ထဲမွာလည္း ေအာ္သံေတြကစံုလို႕။ ရြာထဲကေခြးေတြကလည္းဆြဲဆြဲငင္ငင္အူသည္။ ထုိအသံေတြေၾကာင့္ပိုေျခာက္ျခားသည္။  ေအးစက္သည့္လက္တစ္စံုကက်ေနာ့္ပါးကိုလာထိသည္။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ေစာနက အေကာင္ၾကီး။

က်ေနာ္ဘာလုပ္ရမလဲဗ်ာ ...

ပုတီးႏွင့္ ႏွိမ္နင္းလိုလွ်င္

တစက္ျမိတ္လက္ျပန္ေရႏွင့္ပက္လိုလွ်င္

ရြာထဲကိုအကူအညီသြားေတာင္းလိုလွ်င္

ဂိမ္းအားအစမွျပန္ေဆာ့လိုလွ်င္ - (http://www.minnnyhoeshin.blogspot.com/2013/12/blog-post_29.html)

သရဲဖမ္းသည့္ဂိမ္း အား မင္းညွိဳ႕သွ်င္ မွေရးသားတင္ျပသည္။

Read more »

သရဲဖမ္းသည့္ဂိမ္း စာစု (၁)

ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူေတြအကုန္စုလိုက္တယ္။ သရဲေခၚၾကဖို႕ေလ။ က်ေနာ္က ဒီကိုမလာခင္ကတည္းက စာအုပ္ေတြဖတ္ထားျပီးသားပါ ။ သရဲဘယ္လိုေခၚ ဘယ္လိုပုိ႕၊ က်ေနာ္တုိ႕လုပ္ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ တစ္ခါမွထူထူးဆန္းဆနး္မျဖစ္ဖူးသည္ေၾကာင့္ ဒီကိုလာျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း လိုရမရ အေဆာင္ေလးေတြေတာ့ပါလာပါ၏။

ေအာက္ထပ္ကိုလူေတြအားလံဳးေခၚလုိက္သည္။ လူခုနစ္ေယာက္လံဳးေရာက္လာသည္။ ဘယ္လိုစမလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကနညး္လမ္းေျပာပါသည္။
အရင္ဆံုး ငွက္ေပ်ာရြက္တစ္ရြက္ကိုရွာ။ အိမ္ေနာက္ဖက္တြင္ငွက္ေပ်ာေတာရွိတာေၾကာင့္ ငွက္ေပ်ာရြက္ အလြယ္တကူရသည္။ ထိုငွက္ေပ်ာရြက္ေပၚတြင္ အသင့္ပါလာေသာထမင္းျဖဴကုိထည့္သည္။ ထုိထမင္းျဖဴ၏အေပၚမွ အသားဟင္းထားသည္။ ထုိအသားဟင္းႏွင့္ထမင္းအထည့္ထားေသာငွက္ေပ်ာရြက္ ေပၚတြင္ ကြမ္းသီးသံုးလံုးတင္သည္။ ေနာက္ ထမင္းေအာက္တြင္ ဆားျဖဴထည့္သည္။ ဟင္းမ်ားေပၚတြင္မွ အလံျဖဴတစ္ေခ်ာင္းစုိက္ထား၏။ ထို႕ျပင္ ေဘးနားတြင္ မေကာင္းဆိုး၀ါးဆိုတာၾကီးကိုျမင္ႏိုင္ဖိဳ႕ မွန္တစ္ခ်ပ္လည္းေထာင္ထားပါေသးသည္။ က်ေနာ္တို႕အုပ္စုကေတာ့15ေပအကြာကေနၾကည့္သည္။ အိမ္ေရွ႕ရွိေက်ာက္ခတ္ပင္ေနာက္ကေနကြယ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုေက်ာက္ခတ္ပင္ႏွင့္အိမ္ကလည္းသိပ္ မကြာ။
ညသည္ကား ေမွာင္မိုက္လြနး္ပါဘိ၏။ ည၏တိတ္ဆိတ္မႈသည္ လကြယ္ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပိုလုိ႕ပင္ ေျခာက္ျခားေစသည္။ ထုိေျခာက္ျခားမႈကို ရြာတြင္းမွေခြးေဟာင္သံမ်ားကပိုျပီး အသက္သြင္းေပးေနေလေတာ့သည္။ ထုိတိတ္ဆိတ္မႈေအာက္မွ မေၾကာက္ရြံ႕ၾကေသာက်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕လညး္ စတင္ေၾကာက္ရြံ႕စျပဳလာၾကသည္။

မွန္ထဲမွ အမည္းရိပ္ၾကီးတစ္ခုသည္ လွ်ပ္ခနဲေပၚလာသည္။ ထုိအမည္းရိပ္ၾကီးကုိအားလံုးသတိထားျပီးၾကည့္ၾက၏။ ထုိအရိပ္ၾကီးမွာ တေျဖးေျဖးပင္ ပိုလို႕ထင္ရွားလာပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ပင္တူလြန္းလွသည္။ မ်က္လံုးနီနီၾကီးမ်ားသည္လည္း တေျဖးေျဖးထင္ရွားလာသည္။ ထိုထင္ရွားလာေသာမ်က္လံဳးပိုင္ရွင္၏ ကိုယ္သည္ အေမြးအမွ်င္မ်ားျဖင့္ ဖံုးထားသည္ေၾကာင့္လူ၀ံတစ္ေကာင္လားထင္ရသည္။ အစားမ်ားကိုပလုပ္ပေလာင္းစားေနေသာ ထိုလူ၏ပါးစပ္မ်ားသည္ အစြယ္မ်ားပင္ထြက္လာသလိုလို။

က်ေနာ္တို႕ထဲမွ နည္းနညး္ေၾကာက္တတ္သည့္ ျမတ္သူက ေအာ္လိုက္ပါသည္။ ေအာ္လိုက္သည္ ဆိုေသာ္လည္း က်ယ္က်ယ္ၾကီးေအာ္လုိက္တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္။ အနည္းငယ္အံ့ၾသဟန္ျဖင့္ ထြက္ေပၚလာသည့္အာေမဋိတ္ေလသံျဖစ္သည္။။ထိုေလသံေၾကာင္ထင္ပါသည္။ ထိုအေကာင္ၾကီး က်ေနာ္တို႕ဘက္ကိုလွည့္လာတာကိုက်ေနာ္တို႕သိသိသာျမင္သည္။ ထိုအေကာင္ၾကီး တကယ္ေျပးလာေနမွန္းသိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ရဲတုိက္ၾကီးႏွင့္တူသည့္ အိမ္အိုၾကီးထဲသို႕ေျပးပါေတာ့သည္။ ထိုအိမ္အုိၾကီးထဲသို႕ေ၇ာက္လွ်င္ ထိုအေကာင္ၾကီးမွလည္း တေျဖးတေျဖးမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ပင္ျမင္ရလာသည္။ က်ေနာ္လြယ္အိတ္ထဲတြင္အသင့္ပါလာသည့္ ပရိတ္ေရႏွင့္ပတ္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္မူကား မေၾကာက္။ ျမတ္သူနားေတာ့သူမသြားရဲ။

“ပရိတ္ေရေတြက ငါမွားေသာက္ျပစ္လိုက္တာကုန္ျပီ”

ျမတ္သူကေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕ႏွင့္ေျပာသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အျဖဴ၇ိပ္မ်ားလည္း တစ္စထက္တစ္စ မ်ားလာေလျပီ။ အိမ္ထဲမွာလည္း ေအာ္သံေတြကစံုလို႕။ ရြာထဲကေခြးေတြကလည္းဆြဲဆြဲငင္ငင္အူသည္။ ထုိအသံေတြေၾကာင့္ပိုေျခာက္ျခားသည္။  ေအးစက္သည့္လက္တစ္စံုကက်ေနာ့္ပါးကိုလာထိသည္။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ေစာနက အေကာင္ၾကီး။

က်ေနာ္ဘာလုပ္ရမလဲဗ်ာ ...

ပုတီးႏွင့္ ႏွိမ္နင္းလိုလွ်င္

တစက္ျမိတ္လက္ျပန္ေရႏွင့္ပက္လိုလွ်င္

ရြာထဲကိုအကူအညီသြားေတာင္းလိုလွ်င္

ဂိမ္းအားအစမွျပန္ေဆာ့လိုလွ်င္ - (http://www.minnnyhoeshin.blogspot.com/2013/12/blog-post_29.html)

သရဲဖမ္းသည့္ဂိမ္း အား မင္းညွိဳ႕သွ်င္ မွေရးသားတင္ျပသည္။

Read more »

သရဲဖမ္းသည့္ဂိမ္း

သရဲဖမ္းသည့္ဂိမ္းသည္ သင္ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ကစားရမည့္ဂိမ္းျဖစ္သည္။ ထုိဂိမ္းထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္တို႕သည္ သင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပၚ မူတည္ေနပါလိ္မည့္မည္။ သင္သည္ ယခုဂိမ္းထဲမွ ပင္မဇာတ္ေကာင္ကို ကူညီရမည္။ ထိုဇာတ္ေကာင္ေနရာမွ၀င္ျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားခ်ေပးရမည္။ ထုိဇာတ္ေကာင္ကိုကူညီရမည္ျဖစ္သည္။ သင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားလွ်င္ထုိဇာတ္ေကာင္ေသျပီး ကစားပြဲလညး္ရႈံးမည္ျဖစ္သည္။ အကယ္လို႕မ်ားသင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္ကန္လို႕ ထုိဇာတ္ေကာင္ကကစားပြဲတြင္ အႏိုင္ရခဲ့လွ်င္ သင္ႏိုင္သည္ဟုဆိုႏိုင္သည္။

Read more »

လူ႕တန္ခိုး

ေလာကတန္ခိုး ၊ လူ႕တန္ခိုးဟု
ဆိုအပ္သည့္ရာ ၊ ရွာၾကည့္ပါက
အၾကားအျမင္  ၊ သုတပင္လွ်င္
ေလာကတန္ခိုး၊ လူ႕တန္ခိုးတည့္။
တန္ခိုးမရွိ ၊ စာမသိေသာ
စြံ႕ႏံုထံုအ၊ လူ႕ဘ၀သည္
သူငါခိုင္းဘက္၊ အျဖစ္ပ်က္ႏွင့္
တန္ခိုးလည္းဆံုး၊ လူျဖစ္ရႈံး၏။
                                                  မင္းညွိဳ႕သွ်င္

Read more »

ကေလးစစ္သား

ေဆာင္းပါးကေရးစမရွိတာမို႕ အမွုားပါလွ်င္ျဖစ္ေစ စာေရးတာညံ့လွ်င္ျဖစ္ေစသည္းခံ ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါသည္။ တစ္ေန႕က တီဗြီမွာေၾကာ္ျငာၾကည့္လိုက္ရလို႕ပါ။ ကေလးစစ္သားမ်ား စစ္တပ္တြင္ စုေစာင္းခံရရင္ အေၾကင္းၾကားတိုင္တန္းဖို႕၊ ဒီေၾကာ္ျငာေလးေပါ့ေနာ္။ တကယ္ေတာ့ စစ္တပ္ဆိုတာ အာဏာေတြၾကီးစိုးတဲ့ေနရာပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ စစ္တပ္က အာဏာျပင္းတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ စစ္တပ္ရဲ႕အာဏာကုိဘယ္သူမွမလြန္ဆန္ရဲဘူး ။ ဒီလိုသေဘာမ်ိဳးသက္ေ၇ာက္တယ္။ ဒါကလည္းေျပာခ်င္သလိုေျပာလိုက္တာေတာ့မဟုတ္ပါ။ ေရႊအိုေရာင္အေရးအခင္းကိုပဲၾကည့္ေလ။ ဘယ္သူျငင္းဆန္ႏိုင္လို႕လဲ။

Read more »

၀တၳဳေရးနည္း (၁)

သိလြန္းလို႕တင္လိုက္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ကိုတိုင္ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ေတြထဲကေန စာေရးတာ၀ါသနာပါတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္တင္ေပးလိုက္တာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေရးတဲ့ေနရာမွာ ဇာတ္လမ္းကိုခပ္ေျဖးေျဖးေလးဆြဲတာကိုပဲၾကိဳက္တယ္။ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ေရးေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဇာတ္လမ္းကိုအရင္စဥ္းစားပါ။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာပါတဲ့ဇာတ္ကြက္ေတြ က ကိုယ္လိုခ်င္သလိုစဥ္ထားတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစဘဲ သဘာ၀က်က်ေလးျဖစ္ေနရင္ မရိုးအီတဲ့၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ျဖစ္မွာပါ

Read more »

ပန္းပ်ိဳးလက္ကခ်ိဳးေသာပန္း

December ပိတ္ျပန္ျပီဆိုေတာ့ေရးလိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ စာတိုေပစေလးေတြေလ။ ပိုးကထေနေတာ့ေရးရဦးေတာ့မယ္ေလ။ ေရွ႕ေလ်ာက္လည္းေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေရးျဖစ္ဦးမွာပါ။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕အားေပးဖတ္ရႈတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္းႏွင့္ က်ေနာ့္ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုလည္းလိုက္လုပ္ေပးၾကပါဦးလို႕ေတာင္းခံရင္း ...

http://www.facebook.com/minnnyhoeshin

(ေလကစ္လိုက္တာေနာ္...)

Read more »

ယံုစားမိခဲ့လို႕မွားျပီ(ရက္စက္လြန္းသည့္ေမာင္)

“သက္ကိုယ္တို႕ခိုးေျပးၾကရေအာင္ ”

ထုိစကားသည္ကား မိုးယံျမင့္ ထံမွထြက္လာသည့္အသံ။ မိုးယံ ႏွင့္ ႏွင္းသက္ခိုင္ တို႕ခ်စ္သူသက္တမး္သည္လည္း တစ္ႏွစ္ပင္ တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မည္။ ဒါကိုပင္ သက္မိဘေတြက ခုထက္ထိသေဘာမတူေသး။ သက္က လည္း မတူသည့္ၾကားကပင္ မိုးယံျမင့္ကို မခြဲႏိုင္မခြါႏိုင္ တြယ္ကပ္ေနခဲ့သည္။

မုိးယံ ကမိဘႏွစ္ပါးလည္း မရွိေတာ့ ။ ေငြေရးေၾကးေရးကလည္း ျပည့္စံုတာမဟုတ္တာကိုေတာ့ သက္လည္းအသိ။ ဒါေပမယ့္ အရက္ေသာက္ျပီးဂ်စ္ကန္ကန္လုပ္တတ္သည့္ အက်င့္စိုး၊ ၾကက္တိုက္

Read more »

ပစ္မ်ိဳးသံုးပါးကင္းေစခ်င္

ေဆာင္းပါးကေရးစမရွိေတာ့သိပ္မေ၇းတတ္တာကိုေတာ့၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေလးကလည္းေရးခ်င္စိတ္ကစိတ္ထဲျပင္းျပလာတာနဲ႕ပဲေရးလိုက္ရတာပါ။ ရိုင္းတယ္လို႕ေျပာရင္လည္းခံရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ မေရးလို႕ကလည္းမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ေရးသင့္တယ္ထင္လို႕ေရးလုိက္ပါျပီ။
မဂၤလာေဆာင္တာေလးနဲ႕ဆက္မိလို႕ပါ။  သူ႕သမီးရတဲ့ေယာက်္ားက သူ႕သမီးနဲ႕အသက္ကလည္းနည္းနညး္ပါးပါးကြာ။ ျပီးေတာ့ရုပ္ကလည္းနည္းနည္းရင့္ဆိုေတာ့ ေဘးကပတ္၀န္း
က်င္ရဲ႕သဘာ၀အတိုင္း ေ၀ဖန္ၾကတာေပါ့။ ဒိေတာ့သူ႕အေမကေျပာရွာပါတယ္။ သူ႕သမီးကိုတဲ့ ကုလားနဲ႕လည္းမရ ၊ ဘုန္းၾကီးနဲ႕လည္းမရ၊
သူမ်ားလင္မယူရင္ဘဲေတာ္ပါျပီလို႕ေျပာရွာတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္းဟုတ္တာပဲ။ ေသခ်ုာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေျပာတာေလးကမွန္ေနတာနဲ႕ပဲေ၇းျဖစ္သြားေတာ့တယ္ေပါ့ဗ်ာ။
     က်န္တဲ့ႏွစ္မ်ိဳးကိုေတာ့အထူးမေျပာလုိပါဘူး။ ကုလားမဟုတ္၊ ဘုန္းၾကီးမျဖစ္၊သူ႕လင္မယူ ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္နဲ႕ကိုက္ညီေနရင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ ျမင့္ျမတ္တယ္လုိ႕ျမန္မာမိန္းကေလးေတြမွတ္လုိက္ၾကပါ။ က်န္တဲ့ႏွစ္မ်ိဳးကိုေတာ့

Read more »

အင္းဂမံုးေခၚျမင္းေခါင္းဂမံုး

ျမင္းေခါင္းဂမံုးကလည္း အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာရွိမယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒီအပင္ဟာအရြက္ကလည္းလွတယ္။ ျပီးေတာ့အိမ္တိုင္းလိုလိုိလည္းစိုက္ၾကပါတယ္။ သူကဥနဲ႕ရွင္တာပါ။ ဒီေတာ့ အပင္စိုက္ရတာလည္းလြယ္ပါတယ္။ ဥေလးတစ္ဥကိုေျမေဆြးေကာင္းေကာင္းအိုးက်ယ္က်ယ္ ေျမသန္႕သန္႕မွာစိုက္ရင္ မအရြက္ဖားဖားၾကီးေတြနဲ႕ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ရေကာင္းျပီး အပင္လည္း လွလည္းလွ သန္လည္းသန္ပါတယ္။
အိမ္ေတြမွာလည္းမ်ားမ်ားစားစားရွိမယ္ထင္ပါတယ္။
ဂမံုးနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့စားအုပ္တစ္အုပ္မွာေတာ့အဲဒိအပင္နဲ႕ပက္သတ္ျပီး ဖြင့္ဆိုထားတာေတြရွိပါတယ္။ အဲဒိအပင္ကို အင္းဂမံုးလို႕လည္းေခၚၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ဘက္မွာေတာ့ ျမင္းေခါင္းဂမံဳးလို႕ပဲေခၚတယ္။ အရြက္ကျမင္းေခါင္းေလးနဲ႕တူတာကိုး။ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့အင္းဂမံွုးအေနနဲ႕ဖြင့္ဆိုထားတာပါ။ သူ႕ရဲ႕အကြက္ ေလးေတြကအင္းကြက္ေလးေတြနဲ႕တူလို႕အင္းဂမံဳးလို႕ေခၚတာပါ။ အဲဒိအင္းကြက္နဲ႕တူတဲ့အကြက္ေလးေတြ ခုနစ္ကြက္ပါရင္ကံေကာင္းတယ္လုိ႕ယူဆျပီး ကိုးကြက္ပါရင္ေတာ့ စီးပြါးေရးသာမက အစစအရာရာ မွာေအာင္ျမင္မယ္လုိ႕ယူဆၾကပါတယ္။ အပြင့္ကေတာ့ရာသီေ၇ာက္ရင္ပြင့္တတ္ျပီး အပင္ေတြထူထပ္မ်ားျပားေနရင္မပြင့္တတ္ပါ။ အပြင့္ပြင့္၇င္ကံေကာင္းတယ္လို႕လည္းဆိုပါတယ္။

Read more »

ရတနာေျမရွာပံုေတာ္ ....

ရတနာေျမရွာပံုေတာ္

(၁)

၁၉၉၇ခုႏွစ္ ၊ ဒီဇင္ဘာလ (၂၃) ရက္၊ ရတနာ စံအိမ္တြင္ျဖစ္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု...

အိမ္ၾကီး၏ခံ့ျငားထည္၀ါးမႈသည္လူမ်ားကို ေျျခာက္ျခားေစသေယာင္ေယာင္ပင္ရွိေနသည္။ အိုေဟာင္းေနေသာ ထိုတိုက္ပ်က္ၾကီး၏နံရံတို႕သည္အေတာ္ပင္ထူထပ္သည္။ နံရံမ်ားတြင္ လညး္ ၾကက္ခိုးမ်ားကတက္ေနသည္။ ထိုအိမ္ၾကီးတြင္ စိုေျပျခင္းအလ်င္းမရွိ။

 တုန္ရင္ေနေသာေျခလွမ္းတို႕ႏွင့္အတူ ထိိုအိမ္ထဲကိုလာေနသည္က ေကာင္ေလးေလးေယာက္ႏွင့္ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ ေနာက္ အသက္ေျခာက္ဆယ္ခန္႕ရွိေသာ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ။ စုစုေပါင္း ရွစ္ေယာက္။ သူတို႕လက္ထဲမွာက ဆူးရွသည့္ အလင္းေရာင္ေပးႏိုင္ေသာ ဓာတ္မီးမ်ားကို ကိုင္ထားသည္။

“ဆရာၾကီး ဒီထဲမွာရွိတယ္ဆိုတာေကာေသခ်ာလား”

  ေနာက္က အသက္20ေလာက္ရွိေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေမးသည္။ ထိုအဖိုးၾကီးက..

“ေသခ်ာပါတယ္ကြာ...ဒီေနရာမွာငါတို႕ရွာေနတဲ့ရတနာသိုက္ရွိတာေသခ်ာတယ္..ဂ်ပန္ေခတ္က ေရႊေတြကို ဒီတိုက္ေအာက္မွာ ျမွပ္ထားတာလူတစ္ကာသိတယ္”

Read more »

အခ်ိန္ကသယ္ေဆာင္သြားေလေသာ အသက္တစ္ေခ်ာင္း

“ဒုန္း.....”
               မိုးခ်ိ္န္းသံမဟုတ္ေသာ အသံတစ္ခုသည္ ေလာကတြင္ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုအသံေၾကာင့္လူမ်ားလည္းရုတ္ရုတ္သဲသဲ။ စိုးရိန္သူမ်ားကစိုးရိန္။ ထိတ္လန္႕သူမ်ားကလည္း ရင္ေလးကို လက္ဖ၀ါးေလးႏွင့္အသာဖိေနၾကသည္။
              ျဖစ္ရပ္သည္ကား ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ စက္ဘီးတိုက္မိျခင္းသာ။ ဆိုင္ကယ္စီးလာသူမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သာျဖစ္ျပီး အသက္မွာလည္းသိပ္ၾကီးလွေသးမည္ မဟုတ္ေခ်။ အသားလတ္လတ္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ႏွင့္ ေအာက္ရႈးေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္တကြ စပုတ္ရွပ္ ခပ္က်ပ္က်ပ္ကုိ၀တ္ထားေသာ သူ႕အသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းမွျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္သည္။
             တစ္ဖက္မွစက္ဘီးစီးလာသူမွာကား အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ငါးဆယ္နွီးပါးရွိေလာက္မည့္ ဦးေလးၾကီးတစ္ဦး။ ေဘးတြင္က်ေနေသာ ပံုးအခြံအေခါက္ႏွင့္ ေအးစက္စက္ အရည္ေပ်ာ္လုခမန္းျဖစ္ေနေသာ ေရခဲေခ်ာင္းေလးတို႕ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုဦးေလးသည္ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းသိႏီုင္သည္။
          သူ႕ပံုစံမွာလည္းစုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္။ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ီီၤေလးကို အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ပုဆိုးကြက္ေလးႏွင့္ မလွမပ၀တ္ဆင္ထားသည္။ စီးလာသည့္စက္ဘီးမွာလည္း တစ္ဘီးလံုးသံေခ်းတက္ေနသည္။ အေပါက္ မ်ားလွေသာ ေဘးလြယ္အိတ္ၾကီးကိုလည္း လြယ္ထားေသးသည္။ ကလိုင္ေလးကေတာ့ သူနဲ႕အေ၀းတစ္ေနရာမွာလြင့္စင္လို႕ေပါ့။
            ျဖစ္ပ်က္ထားသည့္အေျခအေနက ႏွစ္ေယာက္လံဳးကိုအထိနာေစခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးကလည္း အရြယ္ငယ္ေသာ္လည္း သူ႕ဒဏ္ရာကမေသး။ ေခါင္းနားမွာ ေရအိုင္တစ္ခုလိုရြဲနစ္ေနတဲ့ ေသြးကြက္ၾကီး က လူေတြကိုေျခာက္လန္႕ေနသည္။ လက္ေတြမွာလည္း ပြန္းရွတဲ့ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ ေသြးေလးေတြ ခပ္မွ်င္းမွ်င္းစို႕ေနပါသည္။ သူ႕အနားတြင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ညဥ္းညူသံသဲ့သဲ့ေလးကိုသာၾကားရသည္။
             အဖုိးၾကီးကေတာ့ သူ႕လို ေသြးေတြမ်ားမ်ားစားစားမထြက္ ။ လမ္းမေပၚတြင္ ေသြးကြက္ေသးေသးေလးကိုသာေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕နားတြင္အသက္ရွုုူသံ ခပ္သဲ့သဲ့ကိုမွမၾကားရ။ သတိေမ့ေနျခင္းလား။ ဘာလားဆိုတာကိုေတာ့ တစ္ေယာက္မွေယေယရာရာမသိ။
            လူေတြကလည္းတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ၀ိုင္းအံုလာၾကသည္။ ရင္ဘတ္ေလးကိုလက္ေလး နဲ႕ဖိတဲ့လူကဖိ။ မၾကည့္ရဲလို႕ျပန္တဲ့သူကျပန္။ ေဘးမွာတီးတိုးေျပာေနသူတို႕ကေျပာ။ဆိုင္ကယ္စီးသူက လည္း အစကတည္းက အရွိန္မ်ားမ်ားႏွင့္ ခပ္ျမန္ျမန္စီးခဲ့သည္ထင္ပါသည္။                                  
               တစ္ေယာက္မွမထူရဲ။ ေကာင္ေလးဆီမွာ နာက်ဥ္းသံလိုလို အကူအညီေတာင္းသံလုိလို ခပ္သဲ့သဲ့အသံတစ္ခုထြက္လာေပမယ့္ ေသြးအိုင္ထဲနစ္ေနေသာ သူ႕ကိုဘယ္သူမွမထူရဲၾက။ ဆိုင္ကယ္ တိုက္မႈဆိုသည္ကို လူအမ်ားကရဲမႈလို႕သာနားလည္ထားၾကသည္။ သူတို႕ကိုအမႈပတ္မွာလည္းစိုးရိန္ၾကသည္။
                လူ႕အသက္တစ္ေခ်ာင္းကယ္ေကာင္းေသာ္လည္း ထိုအသက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အတြက္ အျပစ္ျဖစ္မည္ကိုစိုးသျဖင့္ဘယ္သူမွမကယ္ရဲ။ အထူးသျဖင့္ လူတိုင္းက အစိုးရႏွုင့္ကင္းကင္းေနခ်င္ၾကသည္။ အမႈပတ္မွျဖင့္ ရံုးခ်ိန္း ေခၚစစ္ျခင္း ဒါေတြကိုလူေတြမခံႏိုင္ပါ။ ထိုထက္ တစ္ရစ္ျပီးတစ္ရစ္တိုးျပီးေကာက္တဲ့ေငြေတြကိုလည္းမေပးခ်င္ၾကပါ။
                ထိုအခ်ိန္တြင္ေကာင္ေလးမွာေသြးေတြရြဲနစ္ေနေသာ္လည္း အခ်ိန္မီလွ်င္ သူ႕အသက္ကိုကယ္
ႏိုင္ေခ်မည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕ကိုၾကင္နာစြာထူမမည့္သူကတစ္ေယာက္မွမရွိ။ သူ႕အျဖစ္က စတငန္႕ငန္႕ ႏွင့္ ။
                 ေရခဲေခ်ာင္းသည္ဦးေလးၾကီးကေတာ့ ညလယ္မွာအိပ္ေနသကဲ့သို႕တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္။ အသက္ပင္ရွိပါေသးစြ။ သူ႕ကုိလူေတြကလည္းသံသယေတြ၀င္။ သို႕ေသာ္ဘယ္သူကမွ တို႕ထိမၾကည့္ရဲ။
                  အထူးသျဖင့္ဒဏ္ရာမ်ားေနေသာေကာင္ေလးပင္။ သူ႕ဘက္မွ ခပ္တိုးတိုးညဥ္းညွဴသံေလးျဖင့္ အကူအညီေတာင္းေနေသာ္လည္း အားလံဳးထဲကတစ္ေယာက္မွမကူညီ။ လူေတြအားလံုးကလည္းကိုယ့္အသိနဲ႕ကိုယ္ေၾကာက္လန္႕ေနၾကျပီးသား။ အားလံုး ၀မး္နည္းရံုထက္ပိုမတက္ႏိုင္။
                အခ်ိန္ေတြအေတာ္ၾကာကာမွ ရဲဲေတြေရာက္လာျပီး ေဆးရံုတင္လိုက္ရသည္။ ေဆးရံုေ၇ာက္ေတာ့ခ်က္ခ်င္းအေရးေပၚခန္းထဲ၀င္ရသည္။ သို႕ေသာ္ ကံဆိုးသည္ပဲဆုိရမလား။ ေဆးရံုအုပ္ကမရွိ။ ေဆးရံုအုပ္ေတြကေဆးရံုမွာမေနပဲဘယ္လို အုပ္ခ်ဳပ္မလဲ။ ေဆးရံုအုပ္က အိမ္မွာေဆးခန္းထိုင္ေနတယ္တဲ့။ဒီလိုနဲ႕ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးကိုေစာင့္ေနရေသးသည္။
              အေတာ္ၾကာေတာ့မွေဆးရံုအုပ္ၾကီးေရာက္လာသည္။ အရာအားလံုးဟာအဆင့္သင့္ေပါ့.... လူနာေတြရဲ႕မ်က္ခြံေလးေတြကိုလွန္ၾကည့္လို႕အျပီးမွာပဲ သူ႕ရဲ႕ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ေဆးကုသမႈအဆံုးသတ္ပါသည္။ အသက္မရွိတဲ့လူနာကို သူဘယ္လိုကုႏိုင္မွာလဲ။
                                                    ☻   ☻   ☻   ☻   ☻   ☻
                  ေနာက္ေန႕ေ၇ာက္ေတာ့ ေကာလဟာလလိုလိုနဲ႕လူေတြရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားမွာသတင္း တစ္ခု ထြက္လာပါေရာ။
                  “မေန႕ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ စက္ဘီးနဲ႕ တိုက္လို႕တဲ့”
                  “ငါသိတယ္..ေကာင္ေလးကခပ္ေခ်ာေခ်ာေလးပါေအ”
                  “ေဆးရံုတင္တာေနာက္က်လုိ႕ေဆးရံုေရာက္မွဆံဳးသြားတယ္”
                  “ဘယ္သူမွလည္းမကယ္ရဲၾကဘူး...ေဆးရံဳမွာဆ၇ာ၀န္ကလည္းတန္းမရွိေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ေအ ”
                   “ဟင္....”
                   သက္ျပင္းရွည္ၾကီးကုိခ်ရင္း သူ႕အတြက္ သနားမိစြာပင္ က်ေနာ့္ရဲ႕၀တၳဳတို ေလးကိုလည္း နိဂံုးခ်ဳပ္လုိ႕ ဒီေနရာမွာပဲအဆံဳးသတ္လုိက္ပါေတာ့သည္။
                  အရာအားလံုးဟာေျခာက္ေသြ႕စြာျဖင့္ေပါ့.........
                                                                                         ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္......
                                                                                                 မင္းညွိဳ႕သွ်င္
                                                                              facebook: Minn Nyhoe Shin
                                                                              e-mail: “ဒုန္း.....”
               မိုးခ်ိ္န္းသံမဟုတ္ေသာ အသံတစ္ခုသည္ ေလာကတြင္ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုအသံေၾကာင့္လူမ်ားလည္းရုတ္ရုတ္သဲသဲ။ စိုးရိန္သူမ်ားကစိုးရိန္။ ထိတ္လန္႕သူမ်ားကလည္း ရင္ေလးကို လက္ဖ၀ါးေလးႏွင့္အသာဖိေနၾကသည္။
              ျဖစ္ရပ္သည္ကား ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ စက္ဘီးတိုက္မိျခင္းသာ။ ဆိုင္ကယ္စီးလာသူမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သာျဖစ္ျပီး အသက္မွာလည္းသိပ္ၾကီးလွေသးမည္ မဟုတ္ေခ်။ အသားလတ္လတ္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ႏွင့္ ေအာက္ရႈးေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္တကြ စပုတ္ရွပ္ ခပ္က်ပ္က်ပ္ကုိ၀တ္ထားေသာ သူ႕အသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းမွျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္သည္။
             တစ္ဖက္မွစက္ဘီးစီးလာသူမွာကား အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ငါးဆယ္နွီးပါးရွိေလာက္မည့္ ဦးေလးၾကီးတစ္ဦး။ ေဘးတြင္က်ေနေသာ ပံုးအခြံအေခါက္ႏွင့္ ေအးစက္စက္ အရည္ေပ်ာ္လုခမန္းျဖစ္ေနေသာ ေရခဲေခ်ာင္းေလးတို႕ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုဦးေလးသည္ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းသိႏီုင္သည္။
          သူ႕ပံုစံမွာလည္းစုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္။ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ီီၤေလးကို အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ပုဆိုးကြက္ေလးႏွင့္ မလွမပ၀တ္ဆင္ထားသည္။ စီးလာသည့္စက္ဘီးမွာလည္း တစ္ဘီးလံုးသံေခ်းတက္ေနသည္။ အေပါက္ မ်ားလွေသာ ေဘးလြယ္အိတ္ၾကီးကိုလည္း လြယ္ထားေသးသည္။ ကလိုင္ေလးကေတာ့ သူနဲ႕အေ၀းတစ္ေနရာမွာလြင့္စင္လို႕ေပါ့။
            ျဖစ္ပ်က္ထားသည့္အေျခအေနက ႏွစ္ေယာက္လံဳးကိုအထိနာေစခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးကလည္း အရြယ္ငယ္ေသာ္လည္း သူ႕ဒဏ္ရာကမေသး။ ေခါင္းနားမွာ ေရအိုင္တစ္ခုလိုရြဲနစ္ေနတဲ့ ေသြးကြက္ၾကီး က လူေတြကိုေျခာက္လန္႕ေနသည္။ လက္ေတြမွာလည္း ပြန္းရွတဲ့ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ ေသြးေလးေတြ ခပ္မွ်င္းမွ်င္းစို႕ေနပါသည္။ သူ႕အနားတြင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ညဥ္းညူသံသဲ့သဲ့ေလးကိုသာၾကားရသည္။
             အဖုိးၾကီးကေတာ့ သူ႕လို ေသြးေတြမ်ားမ်ားစားစားမထြက္ ။ လမ္းမေပၚတြင္ ေသြးကြက္ေသးေသးေလးကိုသာေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕နားတြင္အသက္ရွုုူသံ ခပ္သဲ့သဲ့ကိုမွမၾကားရ။ သတိေမ့ေနျခင္းလား။ ဘာလားဆိုတာကိုေတာ့ တစ္ေယာက္မွေယေယရာရာမသိ။
            လူေတြကလည္းတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ၀ိုင္းအံုလာၾကသည္။ ရင္ဘတ္ေလးကိုလက္ေလး နဲ႕ဖိတဲ့လူကဖိ။ မၾကည့္ရဲလို႕ျပန္တဲ့သူကျပန္။ ေဘးမွာတီးတိုးေျပာေနသူတို႕ကေျပာ။ဆိုင္ကယ္စီးသူက လည္း အစကတည္းက အရွိန္မ်ားမ်ားႏွင့္ ခပ္ျမန္ျမန္စီးခဲ့သည္ထင္ပါသည္။                                  
               တစ္ေယာက္မွမထူရဲ။ ေကာင္ေလးဆီမွာ နာက်ဥ္းသံလိုလို အကူအညီေတာင္းသံလုိလို ခပ္သဲ့သဲ့အသံတစ္ခုထြက္လာေပမယ့္ ေသြးအိုင္ထဲနစ္ေနေသာ သူ႕ကိုဘယ္သူမွမထူရဲၾက။ ဆိုင္ကယ္ တိုက္မႈဆိုသည္ကို လူအမ်ားကရဲမႈလို႕သာနားလည္ထားၾကသည္။ သူတို႕ကိုအမႈပတ္မွာလည္းစိုးရိန္ၾကသည္။
                လူ႕အသက္တစ္ေခ်ာင္းကယ္ေကာင္းေသာ္လည္း ထိုအသက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အတြက္ အျပစ္ျဖစ္မည္ကိုစိုးသျဖင့္ဘယ္သူမွမကယ္ရဲ။ အထူးသျဖင့္ လူတိုင္းက အစိုးရႏွုင့္ကင္းကင္းေနခ်င္ၾကသည္။ အမႈပတ္မွျဖင့္ ရံုးခ်ိန္း ေခၚစစ္ျခင္း ဒါေတြကိုလူေတြမခံႏိုင္ပါ။ ထိုထက္ တစ္ရစ္ျပီးတစ္ရစ္တိုးျပီးေကာက္တဲ့ေငြေတြကိုလည္းမေပးခ်င္ၾကပါ။
                ထိုအခ်ိန္တြင္ေကာင္ေလးမွာေသြးေတြရြဲနစ္ေနေသာ္လည္း အခ်ိန္မီလွ်င္ သူ႕အသက္ကိုကယ္
ႏိုင္ေခ်မည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕ကိုၾကင္နာစြာထူမမည့္သူကတစ္ေယာက္မွမရွိ။ သူ႕အျဖစ္က စတငန္႕ငန္႕ ႏွင့္ ။
                 ေရခဲေခ်ာင္းသည္ဦးေလးၾကီးကေတာ့ ညလယ္မွာအိပ္ေနသကဲ့သို႕တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္။ အသက္ပင္ရွိပါေသးစြ။ သူ႕ကုိလူေတြကလည္းသံသယေတြ၀င္။ သို႕ေသာ္ဘယ္သူကမွ တို႕ထိမၾကည့္ရဲ။
                  အထူးသျဖင့္ဒဏ္ရာမ်ားေနေသာေကာင္ေလးပင္။ သူ႕ဘက္မွ ခပ္တိုးတိုးညဥ္းညွဴသံေလးျဖင့္ အကူအညီေတာင္းေနေသာ္လည္း အားလံဳးထဲကတစ္ေယာက္မွမကူညီ။ လူေတြအားလံုးကလည္းကိုယ့္အသိနဲ႕ကိုယ္ေၾကာက္လန္႕ေနၾကျပီးသား။ အားလံုး ၀မး္နည္းရံုထက္ပိုမတက္ႏိုင္။
                အခ်ိန္ေတြအေတာ္ၾကာကာမွ ရဲဲေတြေရာက္လာျပီး ေဆးရံုတင္လိုက္ရသည္။ ေဆးရံုေ၇ာက္ေတာ့ခ်က္ခ်င္းအေရးေပၚခန္းထဲ၀င္ရသည္။ သို႕ေသာ္ ကံဆိုးသည္ပဲဆုိရမလား။ ေဆးရံုအုပ္ကမရွိ။ ေဆးရံုအုပ္ေတြကေဆးရံုမွာမေနပဲဘယ္လို အုပ္ခ်ဳပ္မလဲ။ ေဆးရံုအုပ္က အိမ္မွာေဆးခန္းထိုင္ေနတယ္တဲ့။ဒီလိုနဲ႕ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးကိုေစာင့္ေနရေသးသည္။
              အေတာ္ၾကာေတာ့မွေဆးရံုအုပ္ၾကီးေရာက္လာသည္။ အရာအားလံုးဟာအဆင့္သင့္ေပါ့.... လူနာေတြရဲ႕မ်က္ခြံေလးေတြကိုလွန္ၾကည့္လို႕အျပီးမွာပဲ သူ႕ရဲ႕ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ေဆးကုသမႈအဆံုးသတ္ပါသည္။ အသက္မရွိတဲ့လူနာကို သူဘယ္လိုကုႏိုင္မွာလဲ။
                                                    ☻   ☻   ☻   ☻   ☻   ☻
                  ေနာက္ေန႕ေ၇ာက္ေတာ့ ေကာလဟာလလိုလိုနဲ႕လူေတြရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားမွာသတင္း တစ္ခု ထြက္လာပါေရာ။
                  “မေန႕ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ စက္ဘီးနဲ႕ တိုက္လို႕တဲ့”
                  “ငါသိတယ္..ေကာင္ေလးကခပ္ေခ်ာေခ်ာေလးပါေအ”
                  “ေဆးရံုတင္တာေနာက္က်လုိ႕ေဆးရံုေရာက္မွဆံဳးသြားတယ္”
                  “ဘယ္သူမွလည္းမကယ္ရဲၾကဘူး...ေဆးရံဳမွာဆ၇ာ၀န္ကလည္းတန္းမရွိေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ေအ ”
                   “ဟင္....”
                   သက္ျပင္းရွည္ၾကီးကုိခ်ရင္း သူ႕အတြက္ သနားမိစြာပင္ က်ေနာ့္ရဲ႕၀တၳဳတို ေလးကိုလည္း နိဂံုးခ်ဳပ္လုိ႕ ဒီေနရာမွာပဲအဆံဳးသတ္လုိက္ပါေတာ့သည္။
                  အရာအားလံုးဟာေျခာက္ေသြ႕စြာျဖင့္ေပါ့.........
                                                                                         ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္......
                                                                                                 မင္းညွိဳ႕သွ်င္
                                                                              facebook: Minn Nyhoe Shin
                                                                              e-mail: “ဒုန္း.....”
               မိုးခ်ိ္န္းသံမဟုတ္ေသာ အသံတစ္ခုသည္ ေလာကတြင္ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုအသံေၾကာင့္လူမ်ားလည္းရုတ္ရုတ္သဲသဲ။ စိုးရိန္သူမ်ားကစိုးရိန္။ ထိတ္လန္႕သူမ်ားကလည္း ရင္ေလးကို လက္ဖ၀ါးေလးႏွင့္အသာဖိေနၾကသည္။
              ျဖစ္ရပ္သည္ကား ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ စက္ဘီးတိုက္မိျခင္းသာ။ ဆိုင္ကယ္စီးလာသူမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သာျဖစ္ျပီး အသက္မွာလည္းသိပ္ၾကီးလွေသးမည္ မဟုတ္ေခ်။ အသားလတ္လတ္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ႏွင့္ ေအာက္ရႈးေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္တကြ စပုတ္ရွပ္ ခပ္က်ပ္က်ပ္ကုိ၀တ္ထားေသာ သူ႕အသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ လူကံုထံအသိုင္းအ၀ိုင္းမွျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္သည္။
             တစ္ဖက္မွစက္ဘီးစီးလာသူမွာကား အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ငါးဆယ္နွီးပါးရွိေလာက္မည့္ ဦးေလးၾကီးတစ္ဦး။ ေဘးတြင္က်ေနေသာ ပံုးအခြံအေခါက္ႏွင့္ ေအးစက္စက္ အရည္ေပ်ာ္လုခမန္းျဖစ္ေနေသာ ေရခဲေခ်ာင္းေလးတို႕ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုဦးေလးသည္ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းသိႏီုင္သည္။
          သူ႕ပံုစံမွာလည္းစုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္။ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ီီၤေလးကို အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ပုဆိုးကြက္ေလးႏွင့္ မလွမပ၀တ္ဆင္ထားသည္။ စီးလာသည့္စက္ဘီးမွာလည္း တစ္ဘီးလံုးသံေခ်းတက္ေနသည္။ အေပါက္ မ်ားလွေသာ ေဘးလြယ္အိတ္ၾကီးကိုလည္း လြယ္ထားေသးသည္။ ကလိုင္ေလးကေတာ့ သူနဲ႕အေ၀းတစ္ေနရာမွာလြင့္စင္လို႕ေပါ့။
            ျဖစ္ပ်က္ထားသည့္အေျခအေနက ႏွစ္ေယာက္လံဳးကိုအထိနာေစခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးကလည္း အရြယ္ငယ္ေသာ္လည္း သူ႕ဒဏ္ရာကမေသး။ ေခါင္းနားမွာ ေရအိုင္တစ္ခုလိုရြဲနစ္ေနတဲ့ ေသြးကြက္ၾကီး က လူေတြကိုေျခာက္လန္႕ေနသည္။ လက္ေတြမွာလည္း ပြန္းရွတဲ့ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ ေသြးေလးေတြ ခပ္မွ်င္းမွ်င္းစို႕ေနပါသည္။ သူ႕အနားတြင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ညဥ္းညူသံသဲ့သဲ့ေလးကိုသာၾကားရသည္။
             အဖုိးၾကီးကေတာ့ သူ႕လို ေသြးေတြမ်ားမ်ားစားစားမထြက္ ။ လမ္းမေပၚတြင္ ေသြးကြက္ေသးေသးေလးကိုသာေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕နားတြင္အသက္ရွုုူသံ ခပ္သဲ့သဲ့ကိုမွမၾကားရ။ သတိေမ့ေနျခင္းလား။ ဘာလားဆိုတာကိုေတာ့ တစ္ေယာက္မွေယေယရာရာမသိ။
            လူေတြကလည္းတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ၀ိုင္းအံုလာၾကသည္။ ရင္ဘတ္ေလးကိုလက္ေလး နဲ႕ဖိတဲ့လူကဖိ။ မၾကည့္ရဲလို႕ျပန္တဲ့သူကျပန္။ ေဘးမွာတီးတိုးေျပာေနသူတို႕ကေျပာ။ဆိုင္ကယ္စီးသူက လည္း အစကတည္းက အရွိန္မ်ားမ်ားႏွင့္ ခပ္ျမန္ျမန္စီးခဲ့သည္ထင္ပါသည္။                                  
               တစ္ေယာက္မွမထူရဲ။ ေကာင္ေလးဆီမွာ နာက်ဥ္းသံလိုလို အကူအညီေတာင္းသံလုိလို ခပ္သဲ့သဲ့အသံတစ္ခုထြက္လာေပမယ့္ ေသြးအိုင္ထဲနစ္ေနေသာ သူ႕ကိုဘယ္သူမွမထူရဲၾက။ ဆိုင္ကယ္ တိုက္မႈဆိုသည္ကို လူအမ်ားကရဲမႈလို႕သာနားလည္ထားၾကသည္။ သူတို႕ကိုအမႈပတ္မွာလည္းစိုးရိန္ၾကသည္။
                လူ႕အသက္တစ္ေခ်ာင္းကယ္ေကာင္းေသာ္လည္း ထိုအသက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အတြက္ အျပစ္ျဖစ္မည္ကိုစိုးသျဖင့္ဘယ္သူမွမကယ္ရဲ။ အထူးသျဖင့္ လူတိုင္းက အစိုးရႏွုင့္ကင္းကင္းေနခ်င္ၾကသည္။ အမႈပတ္မွျဖင့္ ရံုးခ်ိန္း ေခၚစစ္ျခင္း ဒါေတြကိုလူေတြမခံႏိုင္ပါ။ ထိုထက္ တစ္ရစ္ျပီးတစ္ရစ္တိုးျပီးေကာက္တဲ့ေငြေတြကိုလည္းမေပးခ်င္ၾကပါ။
                ထိုအခ်ိန္တြင္ေကာင္ေလးမွာေသြးေတြရြဲနစ္ေနေသာ္လည္း အခ်ိန္မီလွ်င္ သူ႕အသက္ကိုကယ္
ႏိုင္ေခ်မည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕ကိုၾကင္နာစြာထူမမည့္သူကတစ္ေယာက္မွမရွိ။ သူ႕အျဖစ္က စတငန္႕ငန္႕ ႏွင့္ ။
                 ေရခဲေခ်ာင္းသည္ဦးေလးၾကီးကေတာ့ ညလယ္မွာအိပ္ေနသကဲ့သို႕တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္။ အသက္ပင္ရွိပါေသးစြ။ သူ႕ကုိလူေတြကလည္းသံသယေတြ၀င္။ သို႕ေသာ္ဘယ္သူကမွ တို႕ထိမၾကည့္ရဲ။
                  အထူးသျဖင့္ဒဏ္ရာမ်ားေနေသာေကာင္ေလးပင္။ သူ႕ဘက္မွ ခပ္တိုးတိုးညဥ္းညွဴသံေလးျဖင့္ အကူအညီေတာင္းေနေသာ္လည္း အားလံဳးထဲကတစ္ေယာက္မွမကူညီ။ လူေတြအားလံုးကလည္းကိုယ့္အသိနဲ႕ကိုယ္ေၾကာက္လန္႕ေနၾကျပီးသား။ အားလံုး ၀မး္နည္းရံုထက္ပိုမတက္ႏိုင္။
                အခ်ိန္ေတြအေတာ္ၾကာကာမွ ရဲဲေတြေရာက္လာျပီး ေဆးရံုတင္လိုက္ရသည္။ ေဆးရံုေ၇ာက္ေတာ့ခ်က္ခ်င္းအေရးေပၚခန္းထဲ၀င္ရသည္။ သို႕ေသာ္ ကံဆိုးသည္ပဲဆုိရမလား။ ေဆးရံုအုပ္ကမရွိ။ ေဆးရံုအုပ္ေတြကေဆးရံုမွာမေနပဲဘယ္လို အုပ္ခ်ဳပ္မလဲ။ ေဆးရံုအုပ္က အိမ္မွာေဆးခန္းထိုင္ေနတယ္တဲ့။ဒီလိုနဲ႕ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးကိုေစာင့္ေနရေသးသည္။
              အေတာ္ၾကာေတာ့မွေဆးရံုအုပ္ၾကီးေရာက္လာသည္။ အရာအားလံုးဟာအဆင့္သင့္ေပါ့.... လူနာေတြရဲ႕မ်က္ခြံေလးေတြကိုလွန္ၾကည့္လို႕အျပီးမွာပဲ သူ႕ရဲ႕ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့ေဆးကုသမႈအဆံုးသတ္ပါသည္။ အသက္မရွိတဲ့လူနာကို သူဘယ္လိုကုႏိုင္မွာလဲ။
                                                    ☻   ☻   ☻   ☻   ☻   ☻
                  ေနာက္ေန႕ေ၇ာက္ေတာ့ ေကာလဟာလလိုလိုနဲ႕လူေတြရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားမွာသတင္း တစ္ခု ထြက္လာပါေရာ။
                  “မေန႕ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ စက္ဘီးနဲ႕ တိုက္လို႕တဲ့”
                  “ငါသိတယ္..ေကာင္ေလးကခပ္ေခ်ာေခ်ာေလးပါေအ”
                  “ေဆးရံုတင္တာေနာက္က်လုိ႕ေဆးရံုေရာက္မွဆံဳးသြားတယ္”
                  “ဘယ္သူမွလည္းမကယ္ရဲၾကဘူး...ေဆးရံဳမွာဆ၇ာ၀န္ကလည္းတန္းမရွိေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ေအ ”
                   “ဟင္....”
                   သက္ျပင္းရွည္ၾကီးကုိခ်ရင္း သူ႕အတြက္ သနားမိစြာပင္ က်ေနာ့္ရဲ႕၀တၳဳတို ေလးကိုလည္း နိဂံုးခ်ဳပ္လုိ႕ ဒီေနရာမွာပဲအဆံဳးသတ္လုိက္ပါေတာ့သည္။
                  အရာအားလံုးဟာေျခာက္ေသြ႕စြာျဖင့္ေပါ့.........
                                                                                         ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္......
                                                                                                 မင္းညွိဳ႕သွ်င္
                                                                              facebook: Minn Nyhoe Shin
                                                                                                         e-mail:author.narrator@gmail.com
                                                                               www.cityofstory.blogspot.com

Read more »

ညဆိုးကလဲ့စား

တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွ်က္ရွိသည္။ သူမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေသာက္လက္စ စီးကရက္ကို ဖြာေနသည္။ သူ သူမေရွ႕တြင္ ေဇာေခြ်းေတြျပန္ေနသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုးေတြက စိမ္းျမေနသည္။ စိမ္းသည္မွ ရက္စက္စိမ္းကားလြန္းသည့္ အေရာင္ေတြလွ်က္ေျပးလွ်က္။ စင္စစ္ သူမသည္ သူေပါင္ေပၚတြင္ စိမ္ေျပနေျပထုိင္ေနျခင္းသာ။ သူမ၏ လက္တစ္ဖက္က သူ႕ပခံုးကို သုိင္းဖက္ထားျပီး က်န္လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ အေငႊ႕တလူလူထြက္ေနသည့္ စီးကရက္ကိုကိုင္ထားသည္။ သူ သူမကကို မဝံ့မရဲၾကည့္မိသည္။ သူ သူမကို သူ႕အနားမွ လြင့္စင္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ သူမကို သည္ကမၻာေလာက၏ အျပင္ဖက္သို႕ ေရာက္သြားေအာင္ တြန္းထုတ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာကိုျမင္ရသည္မွာ သူ႕အတြက္ က်က္သေရကင္းမဲ့လွသလို သူ႕စိတ္ကို အစဥ္အျမဲ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနေစသည္။ သူမ...........သူမဟာ တကယ္ေတာ့ ေသသြားျပီးသား သူတစ္ေယာက္ပါ။ 

ေသသြားျပီးေသာ လူတစ္ေယာက္။ ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ ေသသြားျပီးေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္။ သည္ထက္ပိုရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ ေသသြားျပီးေသာ transgender တစ္ေယာက္ သူ႕ေပါင္ေပၚတြင္ ဇိမ္က်က်ထုိင္လွ်က္ သူ႕ကိုပြတ္သပ္ကာ ယခုကဲ့သို႕ျပဳမူေနျခင္းမ်ိဳးကို သူမသတီပါ။ သူမ၏ ဆံႏြယ္ေတြသည္ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ဆံႏြယ္စစ္စစ္ေတြကဲ့သို႕ပါပင္ ေပ်ာ့ေခြလွ်က္ တြန္႕လိမ္ေကာက္ေကြးေနသည္။ သူမ၏ ပခံုးရိုးမ်ားသည္လည္း အနည္းငယ္စြန္႕ကားေနသည္မွ လြဲ၍ မိန္းမသားတစ္ဦးကဲ့သို႕ပင္ ျဖဴမြတ္ေခ်ာေမြ႕ေနသည္။ သူမ၏ လက္ေမာင္းသားမ်ားကေတာ့ အနည္းငယ္တုတ္ခုိင္ကာ ရင္အံုမွ ျဖိဳးေမာက္လွ်က္ရွိသည္။ သူမသည္ လွပေနဆဲ။ သူမ၏ အသားအရည္သည္လည္း ႏုပ်ိဳဝင္းလက္ေနဆဲပင္။ 

အိုမျဖစ္ႏိုင္တာ...............သူမကို သူကိုယ္တုိင္း ေကာ္ဖီထဲတြင္ အဆိပ္ခတ္ျပီးသတ္ခဲ့ျပီးသား မဟုတ္လား။ သူမကိုခတ္သည့္ အဆိပ္သည္ ေသဆံုးျပီး(၇)ရက္အတြင္းတြင္ အဆိပ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးေၾကာင္းလံုးဝ လကၡဏာမျပသည့္ အျပင္းစားအဆိပ္မ်ိဳး။ သူမ၏ အေလာင္းကို သူကိုယ္တိုင္ အသုဘပြဲက်င္းပကာ သဂ်ိဳလ္ခဲ့ျပီးသား။ သူမေသဆံုးသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း လူအမ်ားကလည္း လက္ခံယံုၾကည္ျပီးသား။ တကယ္ဆိုလွ်င္ သူမေသဆံုးသြားျပီျဖစ္ပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ ယခု သူေပါင္ေပၚတြင္ေရာက္ရွိေနရပါသနည္း။ သူေဇာေခြ်းေတြျပန္လာသည္။ 

“ေမာင္ .............ေမာင့္ကို ကြ်န္မသိပ္ခ်စ္တယ္သိလားေမာင္” 

သူမက ပါးစပ္ထဲရွိေဆးလိပ္မီးခိုးေငႊ႕ေတြကို သူ႕မ်က္ႏွာတည့္တည့္သို႕ ေထြးမႈတ္လိုက္ရင္း စကားဆိုသည္။ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲၾကီးဆိုးထားေသာ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းေတြသည္ သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း ေကြးညြတ္ေအာင္ ျပံဳးေနသည္။ ထိုႏႈတ္ခမ္းေထာင့္၏ တစ္ေနရာတြင္ သူ႕ကိုေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေသာ ခပ္နဲ႕နဲ႕ အဓိပၸါယ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ပံုေဖာ္ေနေၾကာင္း သူရိပ္စားမိသည္။ 

“ဧပရယ္............မင္း.............မင္းဟာေသသြားျပီးသား မဟုတ္လား ဧပရယ္” 
သူစိုးရြံ႕စြာေမးလိုက္မိသည္။ 

“ဒါေပါ့ေမာင္ရဲ႕ ကြ်န္မဟာေသသြားျပီးသား သူတစ္ေယာက္ပါေမာင္။ ကြ်န္မကို ေမာင္ကိုယ္တုိင္ပဲ ေကာ္ဖီထဲမွာ အဆိပ္ခတ္ျပီးသတ္ခဲ့တာေလ။ ကြ်န္မဟာ ေမာင္ကေစတနာရွိရွိနဲ႕ တုိက္တယ္ထင္တဲ့ ေကာ္ဖီေတြကိုေသာက္ျပီး မခ်ိမဆံ့နဲ႕ အူေတြအသည္းေတြ ျပက္လုမတက္ေဝဒနာေတြကို ခံစားျပီး မရႈမလွအေသဆိုးနဲ႕ေသသြားခဲ့ရတာပါေမာင္”

သူမ၏ စကားလံုးေတြတြင္ နာက်င္မႈေတြဆြတ္ျပလွ်က္ အနည္းငယ္တုန္ရီေနသည္ကို သူသတိျပဳမိသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားတြင္လဲ ရစ္ဝဲခိုတြဲေနေသာ မ်က္ရည္ဥေတြသည္ မ်က္ေထာင့္အစပ္မွ လိမ့္ဆင္းလာသည္။ သို႕ေသာ္ သူမ၏ မ်က္စံသားမ်ားကေတာ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ စူးရွေတာက္ပေနသည္။ သူတျဖည္းျဖည္း ေက်ာခ်မ္းလာသည္။
“ဒါဆိုရင္ မင္းက လူမဟုတ္ဘူးေပါ့။ မင္းငါ့ဆီဘာလာလုပ္တာနဲ႕ မင္းငါ့ကိုဘာဒုကၡေပးမလို႕လဲ ။ မင္းနဲ႕ငါနဲ႕က ဘဝခ်င္းျခားသြားျပီေလ။ မင္းငါ့ကိုမတြယ္တာသင့္ေတာ့ဘူး 

သြား..................မင္းသြား..............................မင္းထြက္သြားပါ...................” 

“ဟင္း.....ဟင္း.......ဟင္း........ေမာင္ကြ်န္မရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္ၾကည့္ျပီးေျပာ စမ္းပါ ေမာင္ရယ္။ ေမာင္အခုမွ မ်က္ႏွာမလႊဲထားပါနဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို ၾကည့္ျပီးေျပာပါေမာင္။ “ 

သူမ၏ အသံေတြက ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏုိင္ဆဲ............ 

“ေမာင္သိလား။ ေသဆံုးျခင္းရဲ႕အျခားတစ္ဖက္မွာ ရွင္သန္ျခင္းရွိတယ္တဲ့ေမာင္ရဲ႕။ ေသဆံုးျပီးသြားတာနဲ႕ အဲ့ဒီလူတစ္ေယာက္က အျပီးအပိုင္ ေလာကၾကီးကေနေပ်ာက္ကြယ္သြား မွာမဟုတ္ဘူးေမာင္။ 
သူဟာ ေသဆံုးျပီးသြားရင္ ျပန္လည္ရွင္သန္လာႏုိင္ေသးတယ္ဆုိတာ ေမာင္သိထားပါ။ ေမာင္ကြ်န္မကို ေသဆံုးျခင္းဆီေရာက္ေအာင္ ေမာင္ပို႕ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မကေတာ့ ေမာင့္ဆီကို ရွင္သန္ျခင္းေတြနဲ႕အတူျပန္လာခဲ့တယ္ေမာင္။ “ 

“မင္းေျပာတာ ဘာအဓိပၸါယ္ေတြလဲ။ ငါတစ္ခုမွနားမလည္ဘူး မင္းလိုမိန္းမစစ္စစ္မဟုတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို ငါတစ္သက္လံုး စိတ္ဆင္းရဲျပီး ေပါင္းမေနႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ဘဝလြတ္ ေျမာက္ဖုိ႕ ငါလုပ္ခဲ့တာပဲ။ မင္းကိုငါ ခ်စ္လည္းမခ်စ္ဘူး မင္းငါ့ဆီကိုလာစရာလဲမလိုဘူး ဧပရယ္”

“ကြ်တ္စ္..........ကြ်တ္စ္...........ကြ်န္မဘဝဟာ သိပ္သနားစရာေကာင္းတာပဲေနာ္ေမာင္။ ကိုယ့္ကိုမခ်စ္တဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို စည္းစိမ္ဥစၥာေငြေၾကးဓနေတြနဲ႕ ဖံုးဖိျပီး ေပါင္းသင္းေနခဲ့မိတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီေယာက်ာ္းရဲ႕ ေဖာက္ျပန္မႈေတြ ညွင္းပန္းႏုိပ္စက္မႈေတြ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြကို ခံစားခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္မဖက္က အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာတစ္ခုတည္းနဲ႕ အရာရာကို သည္းခံခဲ့ရတယ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မအသက္ေတာင္ေပးလိုက္ရတဲ့ အထိပဲ။ ေမာင္ ကြ်န္မအေပၚလုပ္ရက္လိုက္တာေမာင္ရယ္.............”

သူသူမကို သူ႕ကိုယ္ေပၚကေန တြန္းထုတ္ပစ္လုိက္ခ်င္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး လႈပ္ရွား၍မရပါ။ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္လံုး ကုလားထုိင္၏ လက္ရမ္းေပၚတြင္ ႏိုင္လြန္ၾကိဳးၾကီးေတြႏွင့္ တုတ္ေႏွာင္ျခင္းကို ခံထားရျပီးျပီေလ။ သူေျခေထာက္ေတြသည္လဲ ေျခာက္လက္မသာ ရွည္ေသာ သံေဒါက္(လက္ထိပ္ကဲ့သို႕ ေျခေထာက္တြင္ခတ္ေသာ သံကြင္းၾကိဳး) ၾကီးျဖင့္ ခတ္ထားျခင္းခံရသည္။ သူမသည္ သူ႕ပါးျပင္ေပၚရွိ ေမႊးညွင္းႏုေလးေတြကို တယုတယပြတ္သပ္လွ်က္ရိွသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ႕နဖူးျပင္ေပၚသို႕ ခပ္ဖြဖြလာနမ္းသည္။ သူ႕ရင္ခုန္သံေတြသည္ တဝုန္းဝုန္းတဟုန္းဟုန္း က်ယ္ေလာင္လွ်က္ရွိေနသည္မွာ အခန္းတြင္းတိတ္ဆိတ္မႈေၾကာင့္ အတုိင္းသားၾကားေနရသည္။ 

“အခု မင္းငါ့ဆီျပန္လာတာ ဘာလုပ္မလို႕လဲ။ ငါ့ကိုေက်းဇူးျပဳျပီး ဒုကၡမေပးပါနဲ႕ မင္းပဲငါ့ကိုခ်စ္တယ္ဆို ဟင္.................” 

“ဟင္း..........ဟင္း.............ဟင္း............ဟင္း................” 

သူမ၏ စုန္းကေဝမလိုရယ္သံၾကီးက အခန္းတစ္ခုလံုးကို စိုးမိုးဖံုးလႊမ္းသြားသည္။ သူမသည္ အစီးခံသို႕ေရာက္ကာ ကုန္ခါနီးေနျပီျဖစ္ေသာ ေဆးလိပ္တိုျဖင့္ သူ႕ပါးကို ထိုးပစ္လိုက္သည္။ 

“အား.............................”

“ဟင္း..........ဟင္း.............ဟင္း............ဟင္း................”
“နာလားေမာင္..............” 

သူ႕ပါးျပင္တစ္ခုလံုး မီးစၾကီးျဖင့္အထုိးခံလိုက္ရျပီး နာလားဟုအေမးခံလိုက္ရေသာအခါ သူ႕စိတ္ေတြ ေပါက္ကြဲလာသည္။ 

“မနာပဲေနမလား နာတာေပါ့” 

“ေၾသာ္ ေမာင္ကနာတတ္တယ္လား။ ကြ်န္မလဲနာတတ္တာေပါ့ေမာင္ရယ္။ ေမာင္ေၾကာင့္ ေသသြားခဲ့တဲ့ ကြ်န္မဟာ ေမာင့္ကိုလက္စားေခ်ဖို႕ ေရာက္လာတာေပါ့ေမာင္ရယ္။ ကြ်န္မက လြယ္လြယ္နဲ႕ေသသြားခဲ့ေပမယ့္ ေမာင့္ကိုေတာ့ ကြ်န္မက လြယ္လြယ္နဲ႕ေသေအာင္ မသတ္ပါဘူး။ ေသဆံုးျခင္းဆိုတဲ့ ပန္းတုိင္ဆီမေရာက္မျခင္း ေမာင္အမ်ားၾကီးခရီးဆက္ရမယ္ေမာင္။ ေမာင့္ကို ကြ်န္မ တျဖည္းျဖည္းျခင္း ညွင္းျပီးသတ္မွာ။ လက္စားေခ်ရတာ သိပ္ခ်ိဳျမိန္တာပဲေမာင္ရယ္။ ကုိယ္လက္စားေခ်လိုက္ရလို႕ လူတစ္ဖက္သား က်ဆံုးသြားတာကို ၾကည့္ရတာေလ ဘာနဲ႕မွ မလဲႏုိင္တဲ့အရသာတစ္မ်ိဳးပဲ။ ကြ်န္မအဲ့ဒါကို သိပ္ခံုမင္တယ္သိလား” 

“ဟင္............အရူးမ.........မင္း......အေျခာက္မ..............မဟုတ္ဘူး မင္းဟာ လူမဟုတ္ဘူး။ မင္းဟာ သူရဲမ...............သြားထြက္သြား..........ငါ့နားကိုမလာနဲ႕..........သြား............”
“ဟား............ဟား..............ဟား............ဟား” 

သူမ၏ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းေသာ ရယ္သံၾကီးသည္ ဟိန္းကနဲပတ္ဝန္းက်င္ကို ျပန္႕ႏွံ႕သြားသည္ ။ ထိုအခိုက္ အခန္းျပတင္းေပါက္ဆီမွ ျပင္ပမွေလတစ္ခ်ိဳ႕ တျဖဴးျဖဴးဝင္ေရာက္လာ သည္။ အခန္းထဲတြင္ ထြန္းထားေသာ ခပ္မွိန္မွိန္ဖေယာင္းတိုင္မီးမွာ ျငိမ္းေတာ့မလို ေငြ႕ေငြ႕ေလးသာ က်န္ေတာ့သည္။ 

သူမသည္ သူ႕ေပါင္ေပၚမွ ထျပီးသူမ၏ ဆံပင္ေတြကို သိမ္းကာ ေခြလိုက္ျပီး ဆံထိုးျဖင့္ေခါင္းေပၚတြင္ သပ္တင္လိုက္၏။ ထုိ႕ေနာက္ အနားရွိစားပြဲခံုေပၚသို႕ထသြားျပီး ဓာတ္ျပားစက္ထဲသို႕ ေရွးေဟာင္း သီခ်င္းဓာတ္ျပားၾကီးကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ညဥ္နက္သန္းေခါင္တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ညမ်ိဳးတြင္ ဓာတ္စက္သံ စူးစူးၾကီးေၾကာင့္ အေဝးမွ ညငွက္တစ္ခ်ိဳ႕ လန္႕ကာထပ်ံကုန္ၾကသည္။ သူ႕နဖူးတြင္ေတာ့ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္ေတြ ထြက္ေပၚေနျပီး နဖူးမွတစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာေပၚသို႕ လိမ့္ဆင္းလာသည္။ သူမသည္ သူ႕အနားသို႕ျပန္ေရာက္လာျပီး ေျခာက္ကပ္ကာ ေရဆာေနသည့္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားမြမြကို အသာနမ္းသည္။ 

သူမ၏ ေအးစက္ေနေသာ လွ်ာၾကီးက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို ပြတ္တိုက္သြားရင္း သူ႕ခံတြင္းထဲသို႕ ဝင္ေရာက္လာ၏။ သူမ၏ လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ သူ႕ေမးေစ့ကို တင္းၾကပ္စြာညွစ္ထားသည္။ ေအးစက္စက္သူမ၏ လွ်ာၾကီးေၾကာင့္ သူ႕တကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားျပီး အတင္းၾကိဳးစားျပီး ရုန္းကန္ၾကည့္သည္။ သူမက သူရုန္းေနေသာအခါ နမ္းေနျခင္းကို ရပ္တန္႕လိုက္ျပီး ........
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္သိထားရမွာက ကြ်န္မေမာင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာပဲ”

ထိုသို႕ေျပာျပီး တစ္ခ်က္မွ် တြန္႕ကနဲျပံဳးကာစားပြဲေပၚရွိ ပလက္ယာၾကီးကို သြားယူလာသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ႕အနားသို႕ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ကာ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြကို ညွင္သာစြာ လာေရာက္ပြတ္သပ္သည္။ သူၾကက္သီးေတြျဖန္းကနဲ ထသြားသည္။ 

“ေမာင့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက သိပ္ျပီးလွတာပဲေနာ္ေမာင္။ ျပီးေတာ့ ေမာင့္လက္သည္းခြံေလးကလည္း ျဖဴဖန္႕ဖန္႕ေလး သိပ္ၾကည့္လို႕ေကာင္းတာပဲ........ ေဟာဒီေမာင့္လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကို ကြ်န္မသိပ္ျမတ္ႏိုးရတာေပါ့ေမာင္ရယ္”
ထို႕ေနာက္သူမက သူလက္ညိဳးေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ကာ ပလက္ျဖင့္ လက္ညိဳးလက္သည္းထိပ္ ကိုညွပ္ျပီး အသားကုန္ဆြဲပစ္လုိက္သည္။ 

“အား.........................................................” 

သူနာက်င္လြန္း၍ေျပာမျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ အသည္းခုိက္သြားသည္။ သူႏွလံုးေသြးေတြ ပြက္ပြက္ဆူကုန္ကာ ေသြးလည္ပတ္စီးဆင္းမႈေတြ ပူေႏြးေနသည္။ သူ႕ပါးျပင္မွ မ်က္ရည္စတစ္ခ်ိဳ႕ ပင္လိမ့္ဆင္းလာသည္။ သူမကေတာ့ ကြ်တ္ထြက္သြားသည့္ သူ႕လက္သည္းခြံေလးကို ၾကည့္ကာ စုပ္တကြ်တ္ကြ်တ္သပ္ေနသည္။ သူ႕လက္ညိဳးထိပ္မွာ ထံုက်င္ေအးကိုက္ေနေသာ ခံစားမႈၾကီးက သူကို ေသဆံုးျခင္းဆီသုိ႕ေရာက္သြားေအာင္ တြန္းပို႕လွ်က္ရွိသည္။  ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ သူ႕လက္မွ စီးက်လာေသာ ေသြးေတြအုိင္လွ်က္ရွိသည္။ 

“ေမာင္ ကြ်န္မက မိန္းမစစ္စစ္တစ္ေယာက္မဟုတ္မွန္း ေမာင္သိလွ်က္သားနဲ႕ ကြ်န္မကိုေမာင္ခ်စ္တယ္ ဆိုျပီးေပါင္းသင္းေနထုိင္ခဲ့တယ္ေနာ္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္က ကြ်န္မကို ခ်စ္တာမွမဟုတ္ပဲေမာင္ရယ္။ ေမာင္က ကြ်န္မပိုင္ဆုိင္တဲ့ စည္းစိမ္ေတြကိုမက္ေမာလို႕ ကြ်န္မကို လက္ထပ္ခဲ့တာေလ။ 

ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ရဲ႕ပ်ားရည္အခ်ိဳသပ္ ႏွစ္သိမ့္စကားေတြက ေမာင္ေဖာက္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္မေရာက္ခင္အခ်ိန္ထိေတာ့ ကြ်န္မကိုေက်နပ္ေစခဲ့ေသးပါတယ္။ ေမာင္ တစ္ျခားမိန္းမေတြနဲ႕ ေဖာက္ျပန္တာကို ျမင္လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မဟာ ကမၻာေပၚမွ ကံအဆိုးဆံုးလူတစ္ေယာက္ဆိုတာကို ကုိယ့္ကိုယ္ကိုသိလိုက္ရတယ္ေမာင္။ ကြ်န္မက ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႕အထုိးခံလိုက္ရတာေလ။ ကြ်န္မေလာကက္ ရင္နာစရာေကာင္းတာမ်ိဳး ရွိပါ့ဦးမလားရွင္......................” 

သူမသည္ သူမစကားဆံုးသည္ႏွင့္ ပါးျပင္မွ မ်က္ရည္စေတြကို လက္ေမာင္းျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ပစ္ သည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ပလက္ယာၾကီးကိုခ်က သူ႕အနားမွ ထြက္သြားျပန္သည္။ ထို႕ေနာက္ အခန္းအျပင္ဖက္သို႕ျပန္ထြက္သြားျပီး သင္တုန္းဓားတစ္ေခ်ာင္းယူ လာကာျပန္ဝင္လာသည္။ သည္သင္တုန္းဓားသည္ သူမႈတ္ဆိတ္ရိတ္ေနက်ဓားျဖစ္သည္။ 

“ေမာင္ ေမာင္ေျခေထာက္မွာရွိတဲ့ ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးေတြကေလ သိပ္ျပီးၾကည့္လို႕ ေကာင္းတာပဲသိလားေမာင္။ ေမာင့္ေျခသလံုးျဖဴျဖဴေလးၾကားမွာ အဲ့လိုေသြးေၾကာစိမ္းေလးေတြ ထေနတာ ကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္မသိပ္ရင္ခုန္ရတာပဲသိလား” 

သူမသည္ သူေျခေထာက္ကိုၾကည့္ျပီးေျပာေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ သူ သူမကိုထိတ္လန္႕စြာၾကည့္မိသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုးေတြသည္ သူ၏ထိတ္လန္႕ေနေသာ အၾကည့္ေတြကို ျမင္ရေသာအခါ ေက်နပ္သြားဟန္ရွိသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ႕ေျခေထာက္တြင္ ယွက္သန္းေနေသာ ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးေတြေပၚသို႕ သင္တုန္းဓားကိုတင္ကာ ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ႕ တစ္ခုျခင္းစီ ျဖတ္ပစ္လုိက္၏။ 

“အား.....................မလုပ္ပါနဲ႕ ဧပရယ္ရယ္............ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ။ ေမာင့္ကိုမသနားေတာ့ဘူးလားဟင္ ေမာင့္ကိုမလုပ္ပါနဲ႕ေနာ္ ေမာင္မွားပါတယ္ ေမာင့္အမွားကို ေမာင္ဝန္ခံပါတယ္ ဧပရယ္ရယ္။ “
သူ သူမကိုၾကည့္ရင္း ငိုေၾကြးမိသည္။ သူနာက်င္လြန္း၍ အားအင္ေတြခ်ည့္နဲ႕လာသည္။ 
သူေျခေထာက္ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ေသြးခ်င္းနီေနျပီျဖစ္သည္။ ထုိ႕အျပင္ သူ႕ကိုေရခဲရိုက္ထားသလို ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး လံုးဝလႈပ္၍မရေတာ့ပါ။ 

“သိပ္သနားဖို႕ေကာင္းတာပဲ ေမာင္ရယ္...............” 

သူမက ထိုမွ်တစ္ခ်က္သာေျပာျပီး ဆားဘူးၾကီးကို သြားယူထာကာ ကြဲရွေနသာ သူ႕ေျခေထာက္ဒဏ္ရာ မ်ားကိုဆားေတြျဖင့္ ဖိတ္သိပ္ေလေတာ့သည္။ စပ္ဖ်င္းေနေသာ နာက်င္မႈအျပင္ ဆားမ်ားျဖင့္ပါ အသိပ္ခံလိုက္ရသည့္အခါ သူအံသြားေတြ ျပဳတ္ထြက္သြားမတက္ နာက်င္သြားသည္။ သူနာက်င္ေနေသာ ေဝဒနာသည္ ဆိုးရြားသထက္ဆိုးရြာလာသည္။ အသားကုန္ တင္းထားေသာ သူ႕ေသြးေၾကာေတြပင္ ေထာင္ကာ ျပက္ထြက္လုမတက္ျဖစ္လာသည္။ သူ႕မ်က္ရည္ေတြ နာက်င္မႈေတြႏွင့္အတူ ခါးသီးစြာက်ဆင္းလွ်က္ရွိသည္။ အညိဳးၾကီးလိုက္တာ ဧပရယ္ ရယ္.................
သူမက သူျဖစ္ေနပံုကိုၾကည့္ျပီး ေက်နပ္စြာ ျပံဳးရယ္ေနသည္။ သူမ၏ အျပံဳးေတြသည္ အၾကင္နာကင္းမဲ့ကာ ရက္စက္လြန္းျပီး ေအးစက္စက္ႏုိင္လွသည္။ ထို႕ေနာက္သူမသည္ ထိုင္ေနရာမွ ထကာ ဖန္ပုလင္းတစ္ခုႏွင့္ ေကာ္ဘူးတစ္ဘူး သြားယူလာသည္။ ထိုဖန္ပုလင္းထဲတြင္ ပုတ္သင္ညိဳတစ္ေကာင္ရွိသည္။ ေကာ္ဘူး၏ တံဆိပ္တြင္ေရးထားေသာ Acid ဆိုေသာစာကိုသူလွန္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပို၍တုန္လႈပ္သြားသည္။ 

သူမသည္ မေႏွာင္းမဆိုင္းမွာပင္ သူ႕ေမးေစ့ကိုကိုင္ကာ ပါးစပ္ကို အတင္းဟေစျပီး acid ဘူးထဲမွ acid ေတြကိုသူ႕ပါးစပ္ထဲမွ တစ္ဆင့္လည္မ်ိဳထဲသို႕ေရာက္ေအာင္ ေလာင္းခ်ပစ္လိုက္သည္။ သူ႕ဝမ္းတြင္ရွိ အူမ်ားအသည္းမ်ား အသားမ်ား အရိုးမ်ား သည္ အက္ဆစ္ႏွင့္ေတြ႕ေသာ အခါ ေလာင္ကြ်မ္းသြားျပီး ေပ်ာ့ပ်စ္ပ်စ္အရည္ေတြလိုျဖစ္ကုန္ကာ ေသြးေတြႏွင့္ေရာျပီး သူ႕ပါးစပ္မွ လွ်ံတက္လာသည္။ သူ႕ဝမ္းဗိုက္ၾကီးတစ္ခုလံုး ေဖာက္စားထာျခင္းခံရသလို လစ္ဟာလွ်က္ရွိသည္။ ထို႕ေနာက္သူမသည္ ဖန္ပုလင္းထဲတြင္ ထဲ့ထားေသာ ပုတ္သင္ညိဳကို အျမီးမွကိုင္ကာ ေလထဲတြင္ တြဲေလာင္းဆြဲလုိက္သည္ ။ ပုတ္သင္ညိဳသည္ မ်က္လံုးျပဴးၾကီးမ်ားျဖင့္ သူ႕ကိုၾကည့္ကာ ေလထဲတြင္ ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖစ္လွ်က္ရွိသည္။ သူမသည္ တျဖည္းျဖည္းထုိပုတ္သင္ညိဳကို သူ႕ပါးစပ္ထဲသို႕ အေကာင္လိုက္ထည့္ပစ္လုိက္၏။ သူအံလုမတက္ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ထုိပုတ္သင္ညိဳသည္ သူလည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရင္း ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႕ေရာက္သြားသည္။ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႕ေရာက္ေသာ အခါပုတ္သင္ညိဳသည္ သူ႕ဗိုက္ထဲတြင္ ဟိုေျပးသည္ေျပးလုပ္ေနသည္ကို အျပင္ဖက္မွ အရာထင္ကာေဖာင္းကားလာေသာ အသားေၾကာင့္ သူျမင္ေနရသည္။ သူေအာင္ခ်င္ေပမယ့္ သူ႕ပါးစပ္က အသံလံုးဝမထြက္ေတာ့ေခ်။ ေအာ္လုိက္တုိင္း ေအာ္လုိက္တာ ခပ္သဲ့သဲ့အသံေလးသာ ထြက္လာျပီး သူ႕လည္းေခ်ာင္းတစ္ခုလံုး မီးႏွင့္ျမိဳက္ထားသလို နာက်င္သြားသည္။ 

သူမသည္ သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း တဟားဟား သေဘာက်ရယ္ေမာလွ်က္ရွိသည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူ႕နားကိုလာကာ သူ႕ဆံစေတြကိုပြတ္သပ္းေပးျပန္သည္။ သူစကားေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူ႕ႏႈတ္က ဘာမွမေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူ႕စိတ္ေတြပူေဖာင္းၾကီးလို တင္းကားလွ်က္ ပြ်တ္သိပ္ၾကပ္ညွပ္လွ်က္ ရွိသည္။ 

“ေမာင္ဘယ္လိုေနလဲဟင္။ ပုတ္သင္ညိဳေလးက ေမာင့္ဗိုက္ထဲမွာ ေျပးေနတယ္ၾကည့္စမ္း။ အသည္းယားစရာေလးေနာ္ေမာင္ ဟင္းဟင္း။ ေမာင္ေသခ်င္ေနျပီမဟုတ္လား။ ေမာင္ေသရ ေတာ့မွာပါ စိတ္ခ်ပါေမာင္............” 

အတားအဆီးမဲ့က်ဆင္းေနေသာ သူမ်က္ရည္မ်ားသည္ ခမ္းေျခာက္သြားျပီး မ်က္လံုးအိမ္မွ ေသြးမ်ားသာ စိမ့္ယိုလာသည္။ အရွင္လတ္လတ္ငရဲက်ေနေသာ သူ႕ဘဝသည္  မည္သို႕မည္ပံု အဆံုးသတ္ေတာ့မည္မသိပါ။ ဟုတ္သည္ သူမၾကာခင္ေသရေတာ့မည္။ 

သူမသည္ သည္တစ္ခါေတာ့ ဝပ္ေရွာ႕မ်ားတြင္အသံုးျပဳေလ့ရွိသည့္ ေျခာက္ေပါင္တူၾကီးကို ယူလာသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕အနားတြင္ ထုိင္ေသြးရဲရဲျဖစ္ေနေသာ သူ႕ေျခေထာက္ေပၚသို႕ တစ္ခ်က္ခ်င္း အားရပါးရ လက္လႊဲျပီးထုပစ္သည္။ သူ႕ေျခေထာက္ေတြ အကုန္လံုး ေၾကမြကုန္သည္။ အထဲမွ အရိုးမ်ားသား ေငါကနဲေငါကနဲ႕ထြက္ေပၚလာျပီး ေသးေတြေရပန္းခရားမွ ေရေတြထြက္လာသလိုမ်ိဳး ပန္းထြက္လာကုန္သည္။ သူ႕ေျခေထာက္မွ ေသြးေတြက သူ႕မ၏မ်က္ႏွာေပၚသို႕ စင္ကုန္သည္။ သူ႕ေျခာက္တစ္ခုလံုးေၾကမြသြားေသာအခါ သူမသည္။ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ သူနဖူးကို တစ္ခ်က္လာနမ္းျပန္သည္။ 

“ေမာင့္ကို ကြ်န္မသိပ္ခ်စ္တာပဲေမာင္ရယ္.........” 

တိုးတိုးညွင္ညွင္ေျပာလိုက္ေသာ သူ႕မ၏အသံက သူအတြက္ ယမမင္း၏ ေခၚသံေတြလို ေဝးဝါးေနခဲ့သည္။ သူ႕မ်က္လံုးထဲတြင္ အရာအားလံုးသည္ မႈန္ဝါးကုန္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူမသည္ ထိုတူၾကီးျဖင့္ သူ႕ေနာက္ေစ့တည့္တည့္သို႕ ရိုက္ထည့္လိုက္သည္။ သူ႕အျမင္ေတြ ေလထဲတြင္ ဝဲတက္သြားသည္။ ႏွစ္ပတ္သံုးပတ္ကြ်မ္းပစ္လုိက္သလို သူ႕မ်က္စိထဲတြင္ အရာအားလံုးေဇာက္ထုိုး မိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ကုန္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕ ျပင္းထန္စြာက်လာသည္။ သူမ်က္လံုးေတြကို ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႕မ်က္လံုးထဲတြင္ ျမင္လိုက္ရသည္က သူ၏ ေခါင္းမပါေသာ ခႏၶာကိုယ္ အျပက္ၾကီးပင္။ သူထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစြာ ေအာ္ပစ္လုိက္သည္။ 

“အား.......................................................” 

သူရုတ္တရက္ ဝုန္းကနဲ ထထုိင္ပစ္လုိက္သည္။ သူရင္ေတြ တုန္ကာေမာပန္းေနဆဲပင္။ သူကုတင္ေပၚတြင္ ေျခာက္ျခားစြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့သည္ပါလား။ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္လွ်က္ တိုင္ကပ္နာရီမွာ စကၠန္႕တန္ေရြ႕လ်ားသံသာ အခန္းထဲတြင္ စိုးမိုးလွ်က္ရွိသည္။ အျပင္ဖက္သို႕ ျပတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေရာင္နီပ်ိဳးေနေခ်ျပီ။ မၾကာခင္မိုးလင္းေတာ့မည္။ သူသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်မိလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ လိပ္ျပာမလံုစြာ ဧပရယ္၏ ဓာတ္ပံုကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္မိသည္။ 

“ဟူး................ေတာ္ပါေသးရဲ႕” 

သူဒုတိယအၾကိမ္သက္ျပင္းခ်ကာ ကုတင္ေပၚသို႕ ျပန္လွဲခ်လိုက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ အေမာေျဖရင္း အခန္းမီးကို ဖြင့္လားလုိက္၏။ ယခုေတာ့အရာရာသည္ ဆိတ္ျငိမ္လွ်က္ ပကတိေအးခ်မ္းေနသည္။ ေစာေစာက လိႈင္းဂယက္ထခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ျပန္႕က်ဲသြားေသာ သူအာရံုေတြကို ျပန္လည္စုစည္း ယူေနမိသည္။ ေၾသာ္..........သည္ေန႕ဆုိလွ်င္ ဧပရယ္တစ္ေယာက္သူ႕ေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ျပည္ျပီေလ..........

သူအခန္းမီးကိုျပန္ပိတ္လိုက္ျပီး မ်က္လံုးမ်ားကို အသာျပန္မွိတ္ထားလိုက္သည္။

အခန္းေလးသည္ ပံုမွန္ျပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကုတင္ေပၚမွသူသည္လည္း ျပန္လည္ျငိမ္သက္သြားသည္။ ထိုအခိုက္ စားပြဲေပၚရွိ ေထာင္ထားေသာ ဧပရယ့္ဓာတ္ပံုမွ လေရာင္ေၾကာင့္ ျမင္ေနရေသာ မ်က္ရည္စေလးကိုေတာ့ မည္သူမွ် သတိမထားမိလိုက္ၾကပါေခ်........................ 
                                                                                      (အင္တာနက္စာေရးဆရာတစ္ဦး...)
                                                                                        

Read more »

က်မဘ၀....

              ေလာကမွာက်မဘ၀ေလာက္အျဖစ္ဆိုးတဲ့သူေတာ့ရွိလိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး...အခုေတာ့က်မဘ
၀ကိုၾကည့္ပါဦး။ က်မကမုဆိုးမတစ္ေယာက္ပါ။ က်မမွာက သားေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သားေလးကေတာ့အသက္ကၾကီးပါျပီ။ 20ေလာက္ရွိေရာ့မယ္။ သမီးေလးးကအခုမွခုနစ္တန္းပဲရွိေသးတာ။
           လက္ထိပ္.... 
           ေနေရာင္ေအာက္မွွာ ေျပာင္းလင္းေနတဲ့အရာက စိန္ထည္တစ္ခုမဟုတ္တဲ့ သံကြင္းတစ္ခု။ ေနေ၇ာင္ေအာက္မွာ တ၀င္း၀င္းေျပာင္လက္ေနတယ္။  ဒါဟာနမိတ္မရွိတဲ့အရာ တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ဒီအရာ ကမေကာင္းမႈေတြကိုပေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။
        က်မလိုမုဆိုးမ တစ္ေယာက္မွာ ဘာမ်ားလုပ္ကိုင္စားနိုင္ဦးမွာလဲေနာ္..က်မက ႏွစ္လံုးသံုးလံုး
ေ၇ာင္းတယ္။ ဒါဟာ ဥပေဒနဲ႕မကင္းလြတ္မွန္းက်မသိေပမယ့္ က်မအတြက္ဒီအလုပ္ကလြဲျပီးမရွိဘူးေလ။
       သားေလးက BE ဘြဲ႕ယူဖို႕ေက်ာင္းဆက္တက္ေနတယ္။ က်မမွာသမီးေလးတစ္ေယာက္ကရွိေသးတယ္။ ဒီသားအမိသံုးေယာက္ရဲ႕မိသားစု စားအုိးၾကီးကို မိန္းမတစ္ေယာက္တည္းရုန္းရတဲ့က်မအဖို႕ဒီအလုပ္ကလြဲလို႕ရွိမွမရွိတာ။ ဒီေတာ့ဒါကိုပဲကၽြန္မေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတာေပါ့။
      အစကေတာ့ဒီအလုပ္က ဥပေဒနဲ႕ မလြတ္ကင္းတာမွန္ေပမယ့္ ဘာေၾကာက္စရာမွမရွိခဲ့ဖူးလုိ႕ ပဲထင္ခဲ့တယ္။ က်မတို႕လုိလုပ္စားေနၾကတဲ့လူေတြက ေတာင္လိုယာလိုပံုေနတာေလ။ ဒီေတာ့ က်မလည္းေၾကာက္စရာလို႕မထင္ခဲ့ဘူး။ အဲလိုမထင္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ဒီအလုပ္ဟာ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္း၀ကိုိနင္းျပီးလုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ဆိုတာကိုလည္း က်မတကယ္မသိခဲ့ဘူး။
        က်မတို႕က တရားဥပေဒနဲ႕ညိစြန္းေပမယ့္ က်မတို႕က လည္း အခြန္ေဆာင္ျပီးလုပ္တာပါ။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ အခြန္နဲ႕လုပ္တဲ့အလုပ္မွန္သမွ်ဟာ ဖမ္းဆီးခြင့္မွ မရွိတာ။ က်မတို႕က ရဲကုိလိုင္းေၾကးေပးျပီးလုပ္ရတဲ့အလုပ္။ သူတု႕ိေတာင္းတဲ့အခြန္ကိုေပးျပီး မွေတာ့ က်မတို႕က ဘာေၾကာက္စရာရွိလဲ။
       ဒီေတာ့က်မတို႕ေအးေအးေဆးေဆးပဲေနေနမိတယ္။ ပူပန္စ၇ာဆိိုလို႕လည္းမရွိဘူးေလ။ အားလံုးကကိုယ့္လူေတြၾကည့္ပဲမလား။ လုပ္ငန္းကုိင္ငန္းက်ပ္တည္းလာျပီဆိုရင္ မလုပ္ဖုိ ႕ရဲေတြလာေျပာတယ္။ ဒါဆုိရင္က်မတို႕က လုပ္ငန္းရပ္ထားလိုက္ရံုပဲ။
       ဒီလိုနဲ႕ ဒီေလာကထဲမွာၾကင္လည္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္းက်မစိတ္ေအးလက္ေအးေနႏိုင္တာေပါ့။ ဒိုင္ၾကီးေတြေတာင္ဒီလိုလုပ္ေနၾကတာပဲ။
သူတို႕ဆို မိုးမျမင္ေလမျမင္ တံခါးမရွိဓားမရွိလုပ္ေနၾကတာ။ ဘယ္ေတာ့မွ ဖမ္းခံရတယ္လို႕ မရွိၾကဘူး။
       ေလာင္းကစားသမားခ်င္းအတူတူ တူညီတယ္ ဒီလိုအခြင့္အေရးေတြရွိလိမ့္မယ္လို႕ပဲထင္ခဲ့တယ္။ဒိုင္နဲ႕ ေ၇ာင္းသားကြာျခားမႈရွိမယ္လို႕မထင္ခဲ့မိဘူး။
         ဒါေပမယ့္.....တကယ္မွာေတ့ာ......
        ေစ်းကြက္နဲ႕ၾကည့္ရင္ ဒိုင္ဆိုတာက လက္၀ါးၾကီးနဲ႕လုပ္တာမို႕လို႕ ေငြ၀င္တာမ်ားတာေပါ့ရွင္။ က်မတို႕ကေတာ့ ေကာ္မရွင္ စားေလးေတြမို႕သူတို႕ကို လိုင္းေၾကးကိုပစ္ေပါက္မေပးႏိုင္ဘူး။ဒါေတြက က်မတို႕ၾကားကကြာျခားမႈၾကီးထင္ပါရဲ႕။
        သို႕ေပမယ့္လည္း ၇ဲေတြကေတာ့က်မတို႕လိုင္းေၾကးေပးရတာျခင္းအတူတူ တူညီစြာပဲဆက္ဆံလိမ့္မယ္လို႕ထင္ခဲ့တယ္။ဒါေပမယ့္ရွင္....
        တြန္းအား.....ဖိအား.....
       ဒီအခ်ိန္ဟာရဲေတြအတြက္ဖိအားေတြမ်ားတဲ့အခ်ိန္ေပါ့ရွင္။ သူတို႕ကို ေလာင္းကစားမႈေတြဖမး္ရမယ္ဆိုတဲ့အမိန္႕က်လာခ်ိန္ဟာေပါ့။ သူတို႕အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေနရာမွာ ေလာင္းကစားမႈေတြမ်ားတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကလည္း အထက္က ေသခ်ာသိထားတဲ့အခ်ိ္န္ဆိုရင္ေပါ့။
      တကယ္ဆို၇င္ အၾကီးအက်ယ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြကိုသူတို႕သိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္....
      သူတို႕ကဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္အပစ္ကကြင္းေနတဲ့လူထူးဆန္းေတြပါပဲ....
     လက္ထိပ္တစ္ခု....
       လက္ထိပ္တစ္ခု က်မလက္ေပၚကိုေ၇ာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာက်မစဥ္းစားမိလုိက္တယ္။ က်မတို႕ကအသံုးခ်ခံလူးသားေလးေတြေပါ့ရွင္....သူတို႕မွာဖိိအားေတြမမ်ားခင္ ဒီေလာကၾကီးျငိမ္သက္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတို႕ကေပးတဲ့ မစို႕မပို႕လိုင္းေၾကးေလးကို စားေနတာေပါ့ရွင္။
      ဒါဟာလည္း ေလာင္းကစားမႈေတြနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူ (ရဲ) ေတြၾကားက အဆင္ေျပေနတဲ့ ဥပေဒေဖာက္ဖ်က္မႈၾကီးတစ္ခုေပါ့ရွင္...။ က်မတို႕သိေနေပမယ့္လည္းဘာတက္ႏိုင္မွာလဲ။
      ဒိုင္ေတြက ေတာ့အျမဲလြတ္တယ္။ အတင္းအက်ပ္အခ်ိန္ေတြကိုေရာက္ရင္ေတာ့ က်မတို႕လို လက္ခြဲသမားေတြဟာ အသံုးခ်ခံ အဖမ္းခံဖို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနရျပိေပါ့။ ရဲေတြနဲ႕ ဒိုင္ေတြၾကားက ေျပလည္တဲ့ဆက္ဆံေ၇းအတြက္ က်မတို႕ က အဖမး္ခံရမတဲ့လား.... က်မလည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ျပီ....၊
         မ်က္ရည္.....
       က်မမ်က္၀န္းေတြကေနမ်က္ရည္ေတြက်ဆင္းလာတယ္။ က်မအဖမ္းခံရလို႕ငိုတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး....အဲဒိခ်ိန္မွာက်မတစ္ခုခုကိုစဥ္းစားမိလုိ႕ပါ...က်မသားနဲ႕ က်မသမီးကိုေပါ့ရွင္.....
        သူတို႕ေလးေတြကငယ္ပါေသးတယ္.....
       သူတို႕ေလာကၾကိးကိုမ်က္ႏွာလြဲဖို႕အခ်ိန္မတန္ေသးဘူးထင္ပါတယ္....သူတို႕ဘယ္လုိရွင္သန္ရေတာ့
မလဲ...သူတို႕ရွက္ေနမွာေပါ့...သူတို႕ရဲ႕အေမဟာ ေလာင္းကစားမႈနဲ႕ အဖမ္းခံရပါတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းကို သူတို႕လက္ခံႏိုင္ပါ့မလား...။
       က်မသားေလးက အင္ဂ်င္နီယာၾကီးျဖစ္ေတာ့မွာ.....
      ဟင္....သူ႕ဘ၀ကိုေမွးမွိန္သြားေစခဲ့ျပီလား.....သူေက်ာင္းမွာဘယ္လိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႕ ေနရေတာ့မွာ
လဲဟင္....
      က်မအေစာၾကီးကတည္းကမွားခဲ့တာပါ......
       က်မကမယံုၾကည္ရတဲ့ သူေတြကိုယံုၾကည္ခဲ့လုိ႕ေပါ့ရွင္....
       အခုေတာ့ က်မကေလးေတြဘ၀သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ပါျပီ.....
       အရာအားလံုးဟာ  ေနာက္က်သြားျပီေလ............
                                                                                        ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္...
                                                                                                မင္းညွိဳ႕သွ်င္
                                                                         facebook:Minn Nyhoe Shin
                                                                          minnnyhoeshin@gmail.com   

Read more »

ရိုးလြန္းေတာ့အသလို

  “ခင္ေမႊးေရ.......”
                    အုန္းျမင့္ကခင္ေမႊးကိုေခၚလို္က္သည္။ ခင္ေမႊးကလည္းညွင္ညွင္သာသာပင္....
                    “ဘာတုန္းအုန္းျမင့္ရ........”
                    “ဟဲ့ဘာတုန္းရမလဲ..ေျမပဲသြားေကာက္ရမွာေပါ့.....”
                    တကယ္ေတာ့ခင္ေမႊးတို႕အုန္းျမင့္တုိ႕သည္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွ်သာျဖစ္သည္။
ေနာက္ ေတာဓေလ့ဆိုေတာ့ လသာသာညမ်ားတြင္သူမ်ားလယ္ခင္းထဲသို႕ ေျမပဲခိုး(အဲ ေျမပဲေကာက္)
သြားသည္မွာ ဓေလ့ပင္ျဖစ္ေပသည္။
                     ေျမပဲေကာက္ဟုဆိုေသာ္ျငားလည္းသူမ်ားေျမပဲခင္းမ်ားတြင္ပိုင္ရွင္မသိပဲခိုးယူသည္မို႕
ေျမပဲခိုးဆိုလွ်င္လည္းမွန္ေပလိမ့္မည္။
                    “ေအး..ဒါနဲ႕ ေမႊးၾကဴေရာေခၚျပီးျပီလား.....”
                     “သြားရင္းနဲ႕ပဲေခၚေတာ့မယ္ေအ.....”
                    “ေအးေအး....ငါလာျပီ”
                     ခင္ေမႊးႏွင့္ အုန္းျမင့္တို႕ႏွစ္ဦးသားထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ လမ္းထိပ္ေမႊးၾကဴတို႕အိမ္ေရွ႔ေရာက္မွ ပညာရွိေလသံေလးႏွင့္......
                    “ေမႊးၾကဴလာေလ......”
                    သူမ၏အာသံလွ်ာသံၾကီးႏွင့္ေအာ္သံကို ေမႊးၾကဴသေဘာေပါက္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရွည္
ရွည္ေ၀းေ၀းေမးမေနေတာ့ပဲ အျမန္ဆံုးနည္းႏွင့္ပန္းကန္လံုးစီးကာထြက္လာခဲ့ေလသည္။
                     “နင္တို႕ကလည္းဒီေန႕ေစာလွေခ်လား......ေတာ္ၾကာပိုင္ရွင္မိသြားဦးမယ္......”
                    “နင္ကလညး္ေအဒါ့ထက္သာေနာက္က်လို႕ကေတာ့က်ဳပ္တို႕သရဲမယားေတြျဖစ္ေတာ့
မယ္”
                     လူလည္မခင္ေမႊးကေျပာလိုက္သည္။
                     “ေအးပါေအ......သြားရေအာင္”
                      ျပည္ေတာင္းေလးကိုယ္စီကိုင္ကာထြြက္လာခဲ့ၾကသည္။ သူမ်ားဟာအလကားရသည္မ်ား
ျပည္ေတာင္းႏွင့္တစ္ေတာင္းဆိုလည္းနဲသည္မွတ္လို႕........။
                     အုန္းျမင့္ကေယာက္်ားေလးလိုေနတတ္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္သူမကဦးေဆာင္ထြက္လာ
သည္။ လယ္နားေရာက္ေတာ့ျပန္လမ္းႏွင့္တန္းေသာ လယ္တစ္ကြက္ကိုေရြးျပီး တူူးၾကသည္။
                    ျပန္လမ္းႏွင့္ တနး္ေသာလယ္ကြက္သည္ သူမတို႕သံုးဦးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္။
ပိုင္ရွင္မိသည္ မွန္ေသာ္ျငား ေျပးရတာလြယ္သည္။ ေျပးလမး္တန္းသည္။
                   ေနာက္ သူတို႕ႏွင့္တန္းေသာလယ္ကြက္သည္ကားဦးသာဒင္၏လယ္ကြက္ပင္ျဖစ္ေသာ
ေၾကာင့္ ပိုအဆင္ေျပသည္။ဦးသာဒင္သည္ ပိုလီယိုသမား ေထာက္က်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအတြက္ ေျပးမည္
ဆုိလွ်င္အလြယ္တကူမလုိက္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပိုေကာင္းသည္။
                   ေနာက္ သူကကပ္ေစးႏွဲေတာ့လယ္ေစာင့္ကမငွား သူကပိုလီယိုဆိုေတာ့အုန္းျမင့္တို႕လို
ပဲသူခိုးေတြအတြက္ ပိုအဆင္ေျပသည္။
                   အုန္းျမင့္သည္ သူမ်ားထက္ပိုသြက္္လက္သည္။ သူမ်ားထက္ပိုလက္လွ်င္သည္။ သူမ်ားေတြ
တစ္ေတာင္းမျပည့္ခင္မွာပင္ သူမျပည့္ေနေလျပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေယာင္လည္လည္ႏွင့္ၾကည့္ရင္း သူမ
သူမ၏အေဖာ္ေတြကိုေစာင့္ေနသည္။
                   ထိုစဥ္ ခင္ေမႊးက သူမ၏ခါးကို သူမ၏လက္ညႈိးၾကီးႏွင့္္အားရပါးရ ထုးလိုက္သည္။ အုန္းျမင့္
အရယ္သန္သေလာက္ ေယာင္သည့္ေနရာတြင္လည္း အေတာ္အာက်ယ္သည္။ ထိုအခ်က္ကိုသိေသာ
ေၾကာင့္ခင္ေမႊးကသူမကိုစျခင္းျဖစ္သည္။ သူမ၏တြက္ခ်က္အတိုင္းပင္ အုန္းျမင့္ကလည္းအာသံလွ်ာသံ
ၾကီးႏွင့္......
                  “ျမန္ျမန္တူးဟ.....ေကာင္မရ.......”
                  ထုိအသံေၾကာင့္ေဆးလိပ္မီးၾကီးကိုဖြာရင္းဘိန္းဆြဲပမာအရသာခံေနေသာပိုလီယိုဦးသာဒင္
 သိသြားေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္အိပ္ယာေဘးတြင္ခ်ထားေသာခ်ဳိင္းေထာက္ကို လွမ္းယူလုိက္သည္။
                   ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ည ခ်ိဳင္းေထာက္ကထုိေနရာတြင္မရွိေပ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ခ်ိဳင္းေထာက္
ရွွိသည့္ေနရာကိုသူတမ္းမွတ္မိသည္။
                  ညေန ေနမ၀င္ခင္အခ်ိန္က သူအိမ္သာတက္ေသာအခါ ခ်ိဳင္းေထာက္ကိုအိမ္သာေဘးတြင္မွီ
ကာခ်ထားသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူ႕အစ္ကိုႏွင့္သူ႕အစ္ကိုသား အလည္လာသည္ သူတို႕ႏွစ္ဦး၏အကုူအညီ
ျဖင့္ ခ်ိဳင္းေထာက္မပါဘဲ အိမ္သာမွ ထန္းရြက္တဲသို႕ေ၇ာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။
                  ထို႕ေၾကာင့္ ေျမၾကီးကိုဒရြတ္ဆြဲရင္း ခ်ဳိင္းေထာက္ဆီသို႕သြားရျပန္သည္။ ခ်ိဳင္းေထာက္ရျပီးမွ
ခ်ိဳင္းေထာက္ကိုရီးေလးခိုရင္း သူမတို႕ဆီသိဳ႕ အတင္းေျပးလာသည္။
                 “ေဟး...ကေလးမေတြ.....ေျမပဲေတြဘာလု႕ိယူေနတာလဲ“
                 ထိုအခါေၾကာက္လန္႕တၾကီးႏွင့္ အုန္းျမင့္ကထတည့္ျပီး........
                  “ဦးေလး......ဒီမွာ...ခင္ဗ်ားေျမပဲေတြက်ဳပ္မယူဘူးေနာ္......ဒီမွာ ျပန္ထားခဲ့ျပီေနာ္”
                 ေျပာေျပာဆိုဆုိႏွင့္ သူ၏ေတာင္းထဲရွိ ေျမပဲမ်ားကိုေျမေပၚသို႕တစ္ေတာင့္မက်န္အကုန္ခါခ်
ျပလိုက္သည္။ ကုန္သြားသည့္ေတာင္းကိုပင္သြဲ႕သြဲ႕ ပါေအာင္ရမး္ခါျပလိုက္သည္။
                 ထိုအခါ ေမႊးၾကဴက ျပန္ရန္အခ်က္ျပသည့္အေနႏွင့္ သူမ၏ထဘီစကို လက္ကေလးႏွင့္အသာ
ဆြဲလိုက္သည္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ဘယ္ကဘယ္လိုအားပါမွန္းမသိ သူမ၏ထဘီ ေျခမ်က္စိတိုင္ကြင္းလံဳးပံု
ကၽြတ္သြားသည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူမကေယာက္်ားေလးလိုေနတတ္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေအာက္က
ေဘာင္းဘီအပြ တစ္ထည္ပါေနေလသည္။
                သို႕ေသာ္လည္း ပိုလီယိုဦးသာဒင္မွာ ေအာက္ကေဘာင္းဘိီပါသည္ကိုပင္သတိမထားမိေတာ့
ဘဲလာလမ္းအတိုင္းေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ေျပးေတာ့ေလသည္။
                ထိုအခါမွ က်သြားေသာေျမပဲမ်ားကိုျပန္ေကာက္ကာ ထဘီကိုစလြယ္သုိင္းလုိ႕ အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႕ပန္းကန္လံုးစီးပီးအိမ္ကိုသာတနး္ျပန္ခဲ့ေတာ့ေလသည္.........။
                                                                                   ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္....
                                                                                        ညွိဳ႕သခင္ေလး
                                                                     facebook: Minn Nyhoe Shin
                                                                              minnnyhoeshin@gmail.com   

Read more »

မိဘမ်က္ရည္ေသာက္ခ်င္ၾကသေလာ...

က်မကမထင္ရွားတဲ့ရြာသူမၾကီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ က်မဘ၀မွာေလ ထမင္းနပ္မွန္ရင္ျပီးေရာဆိုတဲ့အေတြးေလးပဲရွိတယ္။ ဒါကလည္းမွန္တာပဲေလ က်မတို႕လုိပညာမတတ္တဲ့လူေတြမွာဒီလိုအေတြးေတြကလြဲလို႕ဘာေတြေတြးေနႏိုင္ဦးမွာလဲ။ ေန႕ဆိုရင္ လယ္ထဲကိုသြားမယ္ ေနပူလည္း ေကာက္စိုက္ ေကာက္ႏႈတ္ ေပါငး္သင္ႏွမ္းၾကဲ ဒါေတြကက်မတို႕အလုပ္ေတြေလ။

အဲဒိကေနျပန္လာေတာ့မွ ႏြားငတ္ေရက် မာေနတဲ့ထမင္းခဲကို ဆီမပါတဲ့ ေရလံုျပဳတ္ဟင္းေလးနဲ႕ ငရုတ္သီးေထာင္း စပ္စပ္ ေလးနဲ႕ စားလုိက္ေတာ့ ဘာနဲ႕မွႏိႈင္းမရတဲ့ဟင္းတစ္ခြက္ျဖစ္သြားေရာ။

Read more »

ရင္ထဲကမိုး

မိုးေတြ....
                မိုးေတြရြာရင္ငါနင့္ကိုသိပ္လြမ္းတာပဲ။ နင္နဲ႕ငါကမိုးေရေတြထဲမွာေတြခဲ့တာမလား အဲဒိေန႕က ငါတို႕သင္တန္း ကဆင္းတာေနာက္က်တယ္ေလ။ ငါ့အိမ္ကလည္းလာမၾကိဳဘူး။ ငါလမ္းမွာ မိုးေတြရြာတာနဲ႕ ေဘးနားက စတိုးဆိုင္ က တံစက္ျမိတ္ေလးမွာ မိုး၀င္ခိုတယ္ေလ။ နင္လည္းမိုးလာခိုတယ္ေလ။
               ငါတို႕အဲဒိမွာေတြ႕တာပဲ။ နင္လာေတာ့ ငါျပန္ေတာ့မယ္ ဆိုျပီး ထီးေလးကုိဖြင့္ေတ့ာ ငါ့ထီးက ဖြင့္မရျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲနင္ငါ့ထီးေလးကုိဖြင့္ေပးခဲ့တယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ငါမသိခဲ့ဘူး။ အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက နင္ ငါ့ေနာက္ ကေန တေကာက္ေကာက္ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္ေနတယ္ဆိုတာကို။
             ေနာက္ေန႕က်နင္ဖုန္းဆက္တယ္ေလ။ ငါ့ပိုက္ဆံအိတ္ကိုေကာက္ေတြ႕တယ္လို႕။ ငါကပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ငါ့ ဖုန္းနံပါါတ္ေတ ြ လိပ္စာေတြဘာရယ္မဟုတ္ထည့္ထားတာဆိုတေတာ့ နင္သိျပီး ငါ့ဆီကိုဖုန္းဆက္တယ္ေလ။ ငါကလည္း ငါပါပဲ။ သိပ္ရွမး္တာကိုး။
           နင္နဲ႕ငါေကာ္ဖီဆုိင္ေလးထဲမွာေတြ႕တယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းကနင္ အျဖဴေရာင္ေအာက္ရွူးနဲ႕ ဗြီပံုစံလည္ပင္းေပါက္ ပါတဲ့ အက်ီၽၤကို၀တ္ထားတယ္ေလ။ နင္ငါ့အိတ္ကိုျပန္ေပးတယ္ေလ။ နင္ကေတာ့ ငါ့ နာမည္ကိုသိေနေပမယ့္ ငါကေတာ့ နင့္နာမည္ကိုမသိတဲ့အတြက္ နင့္နာမည္ကိုေမးထားမိေတာ့ နင္ကေျပာတယ ္နင့္နာမည္ ၀သန္ကို တဲ့။
          နင္ငါ့ကိုမရင္းႏွီးပဲနဲ႕ စေတြ႕ကတည္းက ဧပရယ္လို႕ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေခၚခဲ့တယ္ေနာ္။ အဲဒိခ်ိန္တုန္းက နင္ ငါ့ဓာတ္ပံဳတစ္ပံုကူးယူထားေသးတယ္ေလ။ နင္ငါ့ဆီကို အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ ဖုန္းနံပါတ္သိတိုင္းဖုန္းေတြ ဆက္တယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ငါဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ နင္ေျပာတာေတြကို ယစ္မူးစြာနားေထာင္ေနခဲ့မိတယ္။ ငါကိုယ္တိုင္က နင့္ရဲ႕ စက္ကြင္းထဲမွာေပ်ာ္၀င္သြားလို႕ေလ။
            နင္ငါ့ကိုစကားေတြရစ္သီေျပာေနတဲ့ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ နင္ငါ့ကုိဖြင့္ေျပာတယ္ေလ။
            “ရတီကိုယ္မင္းကိုခ်စ္တယ္” လု႕ိ။
            ဒီစကားေလးၾကားေတာ့ ငါ့အရမ္းတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ငါကနင့္ကိုု မေစာလြန္းဘူးလားလို႕ေမးေတာ့ နင္က နင္ငါ့ကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ ျပီး တေကာက္ေကာက္ၾကည့္ေနတာကစလို႕ အရင္က အေၾကာင္းေတါျပန္ေျပာျပတယ္ေလ။ ငါအဲဒါေလးေတါကို ျငိမ္သက္စြာနားေထာင္မိေနတယ္
           ငါနင့္ကုိအေျဖေပးတဲ့ေန႕မွာ ပဲနင္ငါ့ပါးကိုနမ္းတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ငါဘာမွျပန္ေမေျပာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္က နင့္ကိုခ်စ္မိသြားခဲ့လုိ႕ပဲ။
           နင္နဲ႕ငါနဲ႕ ညေနတိုင္းစက္ဘီးေလွ်ာက္စီးတယ္ေလ။ နင္ငါ့ကို တီတီတာတာ သဘာ၀မက်တဲ့ စိတ္ကူးးယဥ္ယဥ္ဆန္ဆန္စကားေတြေျပာတယ္။ ငါလည္း စိတ္၀င္စားစြာပင္ နားေထာင္မိေနတယ္။ မိုးေတြရြာရင္ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္အတူလမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကတယ္။
            မိုးေတြရြာလို႕ငါခ်မ္းလာရင္ နင္င့ါကို နင့္ရင္ခြင္ထဲထည့္ျပိးေပြ႕ဖတ္ထားတတ္တယ္ေလ။ အဲဒိေႏြးေထြးမႈေလး ကိုငါအခုထက္ထိေတာင့္တေနတုန္းပါပဲ။နင္ေရာငါေရာက မုိးေတြဆိုသိပ္ခ်စ္တာေလ။ နင္နဲ႕စေတြ႕တုနး္ကလည္း မိုးေရေတြထဲမွာပဲမဟုတ္လား။
              နင္ကမိုးေရေတြနဲ႕အတူလာျပီး ငါ့ႏွလံုးသားကုိေအးခ်မး္ေစခဲ့သူပါဟာ.....
                                      ☻   ☻   ☻   ☻   ☻
                  ဒါေပမယ့္ .....
                   ေလာကၾကီးကရက္စက္တယ္ နင္နဲ႕ငါကိုခြဲရက္တယ္ ငါေလာကၾကီးကိုငါသိပ္မုန္းတယ္။ ငါ့ေဖေဖနဲ႕ေမေမက ငါ့ကိုသူတို႕သေဘာတူတဲ့သူ နဲ႕ေပးစားေတာ့မယ္တဲ့။ ငါဘယ္လိုမွသေဘာမတူဘူး။
               ငါမခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ငါအတူမွမေနခ်င္တာ။ နင္သိေတာ့ နင္ငါ့ကိုလာခိုးဖို႕ေျပာတယ္ေလ။ ငါလည္း သေဘာတူ လိုက္တယ္။ ငါတို႕ စေတြ႕တ့ဲ လမ္းထိပ္က ခ်ယ္ရီပင္ၾကီးဆီိကု ိညကိုးနာရီအေရာက္လာဖို႕ခ်ိန္းခဲ့ၾကပါတယ္။
              ငါေရာက္လာပါတယ္။ ငါလာေတာ့နင္မေရာက္ေသးဘူး။ ငါစိတ္ရွည္ရွည္ထးားျပီးေတာ့ ေစာင့္ပါတယ္။ နင္ေရာက္မလာခဲ့ဘူးေလ။ ကိုးနာရီဆယ့္ငါးေလာက္ေရာက္ေတာ့မုိးေတြသည္။လာတယ္။ ငါခ်မ္းတယ္။ အရင္ဆို နင္ကဖက္ထားေနၾကေလ။ အခုေတာ့ငါ့မွာ ခိုကုိးရာမဲ့ေနေတာ့ ပိုခ်မ္းတယ္လို႕ခံစားရတယ္။
             ငါေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္းနဲ႕ နင့္ကို မုန္းမိတယ္။ ငါတစ္ေယာက္တည္း ညအေမွာင္ၾကိး ေစာင့္ေနရမွာကို နင္မသိဘူးလား။ နင္မစာနာတတ္္ဘူးလား။ ငါေၾကာက္စိတ္ေတြ၀င္လာတယ္။ ကိုးနာရီခြဲသည့္တုိင္ေအာင္ နင္မလာေသးဘူ။
               ငါသိပ္ေၾကာက္တယ္။ နင့္ကိုလည္းမုန္းတယ္။ မိုးရြာထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းေလ။ နင္ငါ့ိကု လွည့္စားသြားျပီလို႕ငါထင္တယ္။ နင္ငါ့အခ်စ္ေတြကိုကစားခဲ့တယ္လိဳ႕ထင္တယ္။ နင့္ကိုငါမုန္းတယ္။  ဆယ္နာရီေလာက္မွာ ငါ့အိမ္က လာေခၚတယ္။ နင့္ကိုမုန္းတာေၾကင့္ ငါျပန္လိုက္သြားခဲ့တယ္။ နင္နဲ႕ငါက ေ၀းျ႔ပီေပါ့။
                                               ☻   ☻   ☻   ☻   ☻
                ေနာက္ေန႕မွာ နင္တိဳ႕အိမ္ေရွ႕ိကုငါေ၇ာက္လာတယ္။ ျမင္လိုက္ရတဲ့စာတစ္ခုေၾကာင့္ ငါမေပ်ာ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။
                      ( ေမာင္၀သန္ကို) အသက္(၂၁) အား........
                  ......................................
                     ေအာက္ကစာေတြကို ငါဆက္မဖတ္ရဲေတာ့ဘူး။ နင္ငါ့ကိုထားခဲ့ျပီလာ။ နင္ငါ့ကို တစ္ေယာက္တည္း ထားရက္ခဲ့ျပီလား။ ေနာက္ေတာ့ ငါတီးတိုးစကားေျပာသံေတြၾကးရတယ္။ နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေနတာေလ။
                       “မုိးရြာထဲမွာ သူ႕ခ်စ္သူကိုတစ္ညလံဳးေစာင့္ေနခဲ့တာတဲ့”
                        ““မိုက္ပါ့ကြာ....ေနာက္ျပီးသူ႕မွာက ႏွလံုးေ၇ာဂါအခံရွိတယ္”
                         နင္ငါ့ကိုနင့္မွာႏွလံုးေရာဂါရွိတာတစ္ခါမွမေျပာခဲ့ဘူး။ နင္သိပ္ရက္စက္တယ္။ နင္ေနႏိုင္တယ္ေနာ္။
                         “ေခါင္းမွာလည္းဒဏ္ရာနဲ႕ဆိုေတာ့ ေမ့လဲရင္းကေနသစ္ျမစ္နဲ႕ရိုက္မိတာေနမွာေပါ့။ ဒီေကာင္က မိုးရြာထဲမွာၾကာၾကာေနလို႕ရတာမဟုတ္ဘူး”
                        နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြအခ်င္းခ်င္းေျပာေနတာငါၾကားတယ္။ ငါ့ဖုန္းထဲမွာလည္း နင္ေခၚထားတဲ့ miss called ေတြၾကည့္ပဲ။ နင္မက္ေဆ့တစ္ေဆာင္ပို႕ခဲ့တယ္ေလ..ငါ့ဆီကို
                        ေတာင္းပန္ပါတယ္....ျပီးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္....
                         တဲ့။ အစကေတာ့ငါနားမလည္ခဲ့ဘူး။ နင့္ေရာဂါအေျခအေနကိုသိလို႕နင္ပို႕ခဲ့တာမလား။ နင့္ငါ့ကို ဒီေလာက္ထိခ်စ္လိမ့္မယ္လို႕တကယ္မထင္ခဲံဘူ။ တကယ္ေတာ့နင္ဒီလိုျဖစ္ရတာင့ါေၾကာင့္ပါဟာ။ နင္ငါ့ကို ဒီေလာက္ထိခ်စ္ဖို႕ ငါကမတန္ပါဘူး။
                     အခုေတာ့မိုးေတြနဲ႕ အတူနင္လာျပီး မိုးေတြနဲ႕အတူနင္ထြက္သြားခဲံျပိ။ ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ ငါသိတာကေတာ့ မုိးေတြရြာတိုင္း ငါနင့္ကိုလြမ္းတယ္ဆိုတာကိုပါပဲဟာ..........
                                                                                                  ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္....
                                                                                                             မင္းညွိဳ႕သွ်င္
                                                                               facebook: Minn Nyhoe Shin
                                                                                               minnnyhoeshin@gmail.com

Read more »

လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိလာျပီဆိုရင္ ... အပိုင္း(၆)

       ဒီခ်ိန္ထိသူစိုးရိန္ေနသည္တစ္ခုမွာ ရတီသူ႕ကိုမုန္းသြားမွာပင္ျဖစ္သည္။ ရတီမုနး္သြားမွာကို ေတာ့ သူသိပ္ေ
ေၾကာက္သည္။ မေန႕ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ျပသနာအတြက္ သူ႕ကိုရတီမုန္းသြားမွာကိုသူမလိုလားပါ။ ထိုျပသနာအတြက္ 
ရတီ့ကိုလည္းသူအစာမေက်ပါ။ 
         ဘာလို႕သူ႕ကိုဒီေလာက္ထိပစ္ပယ္ႏိုင္ရတာလဲ။ ကိုယ္ကို မခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဘာေၾကာင့္ တြယ္တာေနေသးတာလဲ။ သူရတီ့ကို ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ တကယ္တမ္းသူလည္း ထိုေမးခြန္းအတြက္ ေျဖစရာ
မရွိပါ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ ဘာမဆိုေပးဆပ္ခ်င္ၾကတာၾကည့္ပဲေလ။
        ရတီသူ႕ကိုစိတ္ဆိုးေနမွာေတာ့ေသခ်ာသည္။ ဒါေပမယ့္လည္းသူမတတ္ႏိုင္ပါ။ သူေပးသမွ်အပစ္ဒဏ္ကို ခံရံုသာရွိသည္။ 
        ဒီခ်ိန္ေလာက္ဆို၇တီဘယ္နားမွာရွိမယ္ဆိုတာကို သူသိသည္။ ျမိဳ႕အထြက္က ၾကာကန္ရဲ႕ေဘာင္ေလးေပၚမွာရွိမည္။ သူမစိတ္ညစ္တိုင္းသြားတတ္သည့္ေနရာျဖစ္သည္။ 
          ထိုေနရာသို႕သူထြက္လာခဲ့သည္။ သူမရွိေနမည္ဟူေသာယံုၾကည္ခ်က္ကသူ႕ထံတြင္ျပင္းထန္ေနသည္။ သူမမရွိခ်ိန္တို႕သည္ သူ႕ဘ၀တြင္ခန္းေျခာက္လြန္းသည္ဟုခံစားရသည္။ သူမမရွိဘဲေန၇မည္ထက္စာလွ်င္ 
သူမသူ႕ကို မုန္းေနတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကိုသာသတိရမိသည္။ 
         သူၾကာကန္သို႕ေရာက္သည္ႏွင့္ ၾကားလိုက္ရသည္က...
         “ရတီကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္”
          သူသိပါသည္။ ထိုအသံက မေန႕ကေကာင္ရဲ႕အသံ။ မေန႕က ရတီေမာင္လို႕ေခၚေနေသာဘယ္ကမွန္းမ
သိတဲ့အေကာင္ရဲ႕ အသံ။
        “ေမာင္ကဘာကိုေတာင္းပန္တာလဲ”
          “မေန႕ကအတြက္ပါ မေန႕က ရတီနဲ႕ အဲေကာင္အတူတူရွိေနလို႕ကိုယ္ေျပာလုိက္မိတာပါ တကယ္ေတာ့
ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့သူကရတီပါကြာ အဲေန႕ကသိလုိက္ရတယ္ ကိုယ့္ဘ၀ကရတီမရွိရင္မေနတတ္ဘူးဆိုတာ
ကိုေလ”
        “ရတီလည္းအဲဒိေန႕ကပဲသိလုိက္ရတယ္”
         “ဘာကိုသိလိုက္တာလဲဟင္”
          “ရတီ့ရဲ႕ဘ၀ကလည္းေမာင္မရွိဘဲေနလို႕၇သြားျပီဆိုတာကိုေလ”
         တစ္ဖက္မွ အားေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလသံႏွင့္
          “ရတီရာ ကိုယ့္ကိုအဲလိုေတာ့မစိမ္းကားပါနဲ႕”
          “ရတီစိမ္းကားတာမဟုတ္ဘူးေမာင္ အဲဒိေန႕က ရတီစဥ္းစားျပီးသြားျပီ ေမာင္ရတီ့ကိုခဏခဏအထင္ လြဲတယ္ ခ်စ္သူေတြလိုေျပာေနေပမယ့္ ဒီလိုၾကီးအထင္လြဲေနရင္ ဘယ္လုိမွအဆင္မေျပႏိုင္ဘူးဆိုတာကိုိ
ရတီသိေနတယ္ေမာင္”
           “အဲအခ်ိန္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ကိုု ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ အခု ရတီ့ကိုကိုယ္ယံုတယ္ ရတီကိုယ့္ကို ခ်စ္ေသးတယ္မလား ကို္ယ္သိပါတယ္ ရတီကိုယ့္ကို လြယ္လြယ္ေမ့ရမွာမဟုတ္ဘူး”
          “မွားသြားျပိေမာင္ ေမာင္ထင္တာသိပ္မွားသြားျပီ ရတီလည္းအစတုန္းကေတြးခဲ့ပါတယ္ ေမာင္မရွိဘဲ
ရတီဘ၀ကိုတည္ေဆာက္လို႕မရဘူးလို႕ထင္ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒိအေတြးကမွားယြင္းေနတယ္ဆိုတာကို မေန႕
ကမွသိလိုက္ရတယ္”
           “ရတီကိုယ့္ကို လံုး၀ကိုခြင့္လႊတ္လို႕မရေတာ့ဘူးလား”
           “ေမာင့္ကိုရတီခြင့္လႊတ္ျပီးသားပါ အရင္လိုျဖဴစင္မွဳကိုပဲျပန္လိုခ်င္ေတာ့တယ္”
          “ရတီကိုယ့္ကိုဘာေၾကာင့္စိမ္္းကားေနတာလဲဟင္ ”
            “ဒီေမးခြန္းကို ရတီကိုယ္တိုင္လည္းကိုယ့္ကိုယ္ကိုေမးမိပါတယ္”
           သူ႕ဘက္က ေတာင္းဆိုမွႈေတြမ်ားလာေပမယ့္ သူမကလ်စ္လ်ဴရွဳျပီး ေသြးေအးစြာခံေျပာေနသည္။ 
           “ဘာလို႕လဲ ဟိုေကာင့္ေၾကာင့္လား ဟိုေကာင္ေရာက္လာလို႕ ကိုယ့္ကိုမုန္းသြားတာလား”
           “မဟုတ္ဘူး ရတီေမာင့္ကိုဘယ္တုန္းကမွမမုန္းဖူးဘူး”
            “ရတီႏွလံုးသားက သူ႕ကိုလက္ခံလိုက္ျပီလား”
            “ရတီမေျပာတတ္ဘူး”
            “ရတီ...”
            သူ သိလိုတာေၾကာင့္ ကန္ေဘာင္ေပၚကိုတက္လာခဲ့သည္။  သူ႕မ်က္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းအစံုေၾကာင့္
သူတို႕နားမေရာက္ခင္မွာပဲ သူ႕ေျခလွမ္းတို႕တုံ႕ဆိုင္းသြားသည္။ 
            ရတီ့ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာခ်စ္သူ က သူ႕ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္ရက္သား။ သူရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ေတာင္းပန္မႈေတြ
က သူမရဲ႕စိတ္ကိုတိမ္းညြတ္ေစမည္ကို သူသိသည္။ သို႕ေသာ္ သူေရွ႕ဆက္မတိုးဘဲ ထိုေနရာတြင္ သာ အေျခအေနကိုဆက္ၾကည့္ေနသည္။ 
           “ရတီရယ္ ကိုယ္ရတီ့ိကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုယ္တို႕အရင္ကလုိေနၾကမယ္ေလ ကိုယ္တို႕ တစ္ကျပန္စလုိ႕မရေတာ့ဘူးလား ကိုယ့္ကိုရတီၾကိဳက္တဲ့အျပစ္ေပးပါ ကိုယ္ခံပါ့မယ္ ကိုယ့္ကုိရတီမမုန္းလိုက္ပါ
နဲ႕ေနာ္”
           သူမဘာမွမေျပာႏိုင္ဘဲတိတ္ဆိတ္ကာေနေနသည္။ သူမေျပာစရာစကားေတြလည္း ရွာမရပါ။ သူမ ဘာဆက္ လုပ္ရမလဲ။ ေရွ႕မွာက သူမရဲ႕ခ်စ္သူေဟာင္း ေနာက္မွာက သူမရဲ႕ ခ်စ္သူေလာင္း ၾကားထဲမွာက သူမ။
            သူမ ဘာဆက္လုပ္ရမွာလဲ။ သူမမသိပါ။ 
             သူလည္းေရွ႕ကိုဆက္တိုးခ်င္ေပမယ့္ မတိုး၀ံ့ပဲ ထိုေနရာတြင္သာ ျငိမ္သက္စြာရပ္ေနသည္။ သူေတာင္း
ပန္မႈကို ရတီလက္ခံမလား လက္မခံမလား ဆိုတာကိုသူသိခ်င္ေနသည္။ သူမႏႈတ္ဆိတ္ေနဆဲ။
           “ရတီ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါကြာ ကိုယ္လြန္သြားတာ၀န္ခံပါတယ္ ကိုယ္ရတီ့ိကုိခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႕ ေျပာမိတာပါ ကိုယ့္ကို မေက်နပ္ရင္ၾကိုက္တဲ့အျပစ္ေပးပါကြာ ရတီိကုယ့္ကို ရိုက္ခ်င္ရင္ ရိုက္လုိက္ပါကြာ ကိုယ့္ကိုမစိမ္းကားပါနဲ႕ေနာ္ ရတီ”
          သူမဘာမွမဆုိပါ ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး သူရွိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့မသိၾကပါ။ သူမဘာမွမဆိုပါ။
သူနားမွရုတ္တရက္ ထြက္သြားျပီး ကန္ေအာက္ကိုဆင္းသြားသည္။ သူမခြင့္မလႊတ္တာလား။
           သူ မသိႏိုင္ပါ......။
                                         ဆက္ရန္ရွိပါေသးသည္......
                                                                                ထာ၀ရသံေယာဇဥ္ျဖင့္...
                                                                                          မင္းညွိဳ႕သွ်င္
                                                                       facebook: Minn Nyhoe Shin
                                                                                minnnyhoeshin@gmail.com   

Read more »